boosopdelucht

boosopdelucht

VOETBALVANDAALTJE

23 juni 2010 - 07:36 uur

Tijdens de wedstrijd Nederland – Japan, in de 53ste minuut, net na het doelpunt van Sneijder, werd het, na een flinke klap, stil in het achterste gedeelte van onze woonkamer. Enkele seconden geleden rommelde ons dochtertje nog met van alles en nog wat tijdens de draak van een wedstrijd tegen de sushiverslindende spleetoogjes. Zelfs het vuvuzelalawaai op de tribune van het Durban Stadium werd door ons druktemakertje probleemloos overstemd. Haar rumoer kon door de NOS jammer genoeg niet worden weggedraaid, waardoor de wedstrijd – zeker met mijn minimale kennis van de voetbalspelregels – nog moeilijker was te volgen. Ondanks mijn afgrijzen voor alles wat met sport te maken heeft, volg ik het Nederlands elftal, sinds de 2-0 overwinning op Legoland, op de voet. Het zal mij niet gebeuren dat ik deze dagen niet kan meepraten over de tussenstanden in poule E, de voorspoedig herstelde hamstring van Robben of de vraag of Eljero Elia in de eerstvolgende basisopstelling moet spelen. 

Meestal hoor ik van afstand met gemak welk speeltuig of woonaccessoire er momenteel door de kamer wordt gelanceerd. (Zolang je iets hoort, ben je in ieder geval verzekerd van enig teken van leven.) Na deze plotse stilte leert verder onderzoek mij dat ons dochtertje de vloerlamp van pakweg 450 euro met een mooie rechtse pass heeft omgekegeld waarbij de lampenkap via de muur, de bloempot en de spitse hoek van het bijzettafeltje met een flinke smak op de grond is gestuiterd, nog even doorrolt en tegen de deurpost tot stilstand is gekomen. Onze dreumes vond de wedstrijd blijkbaar minder spannend dan mamma en pappa en vroeg, zoals een goed voetbalvandaal betaamt, op een baldadige manier voor een beetje aandacht. Dat is haar op deze manier inderdaad meer dan gelukt. Zelf zit ze, zich van geen kwaad bewust, naast de plaats delict en kijkt me aan met een grijns van oor tot oor, trost op het staaltje vandalisme door haar gepresteerd. De lamp blijkt onherstelbaar beschadigd. Het is dat er nog een 75-watt-peertje inzit om met veel fantasie een lampenkap te herkennen in het zwaar gehavende lichtobject. 

Afblijven, afblijven, en nog eens afblijven! Als volleerd bondscoaches regeren wij dagelijks over haar speelveld. Meer dan honderd keer hebben we haar duidelijk gemaakt dat de lamp inclusief een ruime straal daar om heen, verboden terrein is voor haar kleine, grijpgrage handjes. Het eigenwijsje laat echter de vele waarschuwingen quasi tot zich doordringen, draait zich om en grijpt vervolgens opnieuw naar de lampenpoot. Ergens in het kleine hoofdje wil het maar niet worden opgeslagen. Misschien is haar harde schijfje een beetje kaduuk? Kwaad worden of represailles halen niets uit. Het gaat het ene oor in… En wellicht dàt niet eens. 

Het eerst jaar hebben we het als nieuwbakken ouders heerlijk rustig gehad. Het kruipen en klimmen zit immers pas sinds kort stevig gebakken in haar motorieke gewaarwording. (Onze investigator in de dop blijkt een laatbloeiertje. Dat heeft ze van pappa!) Geen afstandbediening is intussen meer veilig en alles wordt geweldig interessant wanneer je er mee door de lucht zwaait en vervolgens knetterhard confronteert met een houten tafel, Luxaflex of een flatscreen-teeveescherm. De oven staat meerdere malen per dag onverwachts op 200 graden, Sky-radio klinkt ’s morgens vroeg als bij toverslag oorverdovend uit de speakers en de inhoud van menige lade in keuken en woonkamer wisselt regelmatig, op wonderbaarlijke wijze, van inhoud. Sneller als Speedy Gonzales zoeft ze door het huis met een souplesse waar menig stervoetbalspeler jaloers op zou zijn. 

Aanstaande donderdag neem ik in ieder geval mijn maatregelen tijdens het laatste, in mijn woonkamer inmiddels als risicowedstrijd bestempeld, groepsduel. Doeltreffend fouilleer ik haar vooraf op drank (De Roosvicee blijft in de ijskast.) en gevaarlijke voorwerpen (Alle Fischer-Price-instrumenten worden tijdelijk opgeborgen.) en belandt ons kleine voetbalvandaaltje voor twee maal drie kwartier verplicht op de bank. 

Intussen heb ik de leverancier gebeld voor het bestellen van een nieuwe lampenkap. Met maar liefst 160 euro exclusief BTW loopt de aangerichte schade aardig in de papieren. Onder het motto “de vernieler betaalt” heb ik haar Nijntje-spaarpot opengebroken waardoor madammeke tijdelijk in de rode cijfers belandt. Ook zij moet kortstondig de broekriem (of beter gezegd: de plaksluiting van haar Pampers-Baby-Dry) aanhalen en merkt ze het voorgenomen desastreuze bezuinigingsbeleid van de liberale VVD, ondanks de nog stroeve formatieonderhandelingen, nu al in haar beursje. 

dotline_470x1
1.922 views | reageren | 1 reactie | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: in en om het huis | terug naar boven


SCHAAMSTREEK

14 juni 2010 - 07:35 uur

Ik woon al meer dan honderd jaren samen met mijn vriendin. Tenminste zo voelt het wel. Ik ken haar alsof ik haar zelf heb gemaakt en dat gevoel is beslist wederzijds. We weten precies wat we aan elkaar hebben, waar we wel en niet goed in zijn en wat we elkaar wel of net niet laten doen. In onze relatie kent de werkverdeling de laatste jaren overigens een kleine scheefgroei, maar ik vecht me terug in de basis om weer wat evenwicht te krijgen. Ik ben daarom de beroerdste niet en als tegenprestatie offer ik mijn lunchpauze regelmatig op voor een kleine boodschap, speciaal voor mijn prinsesje. Een vergeten verjaardagscadeautje, een gereserveerd nieuw paar zomerslippers of een bakje zongedroogde tomaatjes voor bij het avondeten haal ik zodoende zonder veel tegensputteren. Ze kan haar bestelling zelfs per mail of mobiel aanvullen tot pakweg één uur in de middag. Sympathiek!

Dinsdag begon bij mijn engeltje een periode die bij ons mannen bekend staat als de dagen van horen, zien en zwijgen. Uit ervaring weet ik dat je als partner in deze tijdsspanne vooral niet al te moeilijk moet doen. Wegens tijdgebrek van mijn wederhelft, laat ik ook nu net zo makkelijk mijn middagbammetje staan voor een kleine doch noodzakelijke boodschap die, wanneer niet voorhanden, deze week geregeld zal zorgen voor een vervelend bloedbad en dweilen met de kraan open! Het zal je niet verbazen dat ik niet helemaal thuis ben in deze productcategorie, dus voer ik de oude verpakking mee; veilig in de binnenzak van mijn colbert. Het is dus gewoon een kwestie van vergelijken…, dacht ik nog!

’s Middags spoed ik me naar Albert (Heijn, welteverstaan). Met voldoende gêne zoek ik zo onopvallend mogelijk het rek met mutsartikelen waar ik vervolgens onverwachts wordt geconfronteerd met een enorm assortiment maandverband, nachtverband, miniverband, stringverband, inlegkruisjes, met vleugels, zonder vleugels, superdun, uitzonderlijk dik, met aloë vera en kamille, ultra-zacht bovenlaagje of ecologische tampons met perfecte pasvorm (Wie wil er überhaupt een niet passend model?). Ook signaleer ik al snel dat ik, ondanks dit enorme aanbod, de specificaties van de oude verpakking niet kan terugvinden tussen het Always-, OB-, Alldays-, Kotex-, Libresse- en huismerk. Ik vrees dat de verantwoordelijkheid voor het zoeken van een goed stelpend alternatief nu bij mij ligt. De bewakingscamera’s signaleren beslist mijn plots opkomende cognitieve dissonantie in het gangpad van de voorbipsverzorgende artikelen:
Pak ik maandverband?
Nee, lijkt me frisser de inleg per dag te verschonen.
Nachtverband?
En overdag dan?
Inlegkruisjes?
Toch maar niet. Wij zijn niet zo extreem Katholiek opgevoed.
Met vleugels?
Ook niet. Ze is helemaal geen zweverig type en staat met beide benen stevig op de grond.
Met aloë vera en kamille dan?
Toevalligerwijs houd ik wel van een vers geplukt veldboeketje.
Het huismerk laat ik maar voor wat het is en pak de ultra-dikke-grootverbruik-versie. Ik ga voor zekerheid!

“Ik schaam me niet! Waarom zou ik me moeten schamen? Nergens voor nodig. Dit is normaal, heel normaal. Dit ís toch ook gewoon heel normaal. Nou dan!”, prent ik mezelf op weg naar de kassa, net niet voldoende overtuigend, in mijn hoofd. Om niet alleen met het vrouwenspul bij de caissière aan te komen, pak ik in alle haast nog een fles tomatenketschup. Ik voer de boodschap zo onopvallend mogelijk mee naar buiten en terug op mijn werkplek open ik nog even de verpakking op het aangekochte meisjesartikel qua inhoud te inspecteren. (Alsof ik pretendeer ook maar enig verstand van zaken te hebben om het net aangekochte op juistheid te controleren.) Vervolgens stop ik het aangebroken pakje in mijn laptoptas om deze beslist alleen achter mijn eigen voordeur pas weer te voorschijn te halen.

Tijdens de tweede helft van mijn drukke werkdag, vergeet ik echter al snel de delicate inhoud van mijn computertas. Pas op het moment dat ik tijdens mijn terugreis nog even de laptop tevoorschijn haal voor een korte mailcheck, komt niet alleen de tomatenketchup tevoorschijn, maar vliegen ook de losse verbandjes uit het aangebroken doosje Always door het gangpad van de drukke treincoupé. Een aardig meisje tegen over mij helpt mee verzamelen.

Ik doe nóóit meer een boodschap!

dotline_470x1
2.146 views | reageren | 2 reacties | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: in en om het huis reagluren | terug naar boven


ORANJE BOVEN

4 juni 2010 - 21:10 uur

Ik moest afgelopen donderdagavond even naar de Blokker voor iets waarmee je ijsklontjes kan maken. Een ijsklontjesmaakvriezerbakje of hoe noem je dat? Ik was de drempel van Nederlands grootste huishoudelijke artikelenzaak nog niet over of ik werd al verblind door een godsgruwelijk, uitgebreid assortiment fel-oranje wk-artikelen waardoor ik even dacht in het licht van het hiernamaals te stappen en nog door onduidelijke reden het tijdige voor het eeuwige te moeten wisselen. En dat alleen omdat ik de komende zonnige dagen klontjes ijs in mijn drankje wil!

Brulshirts, bierhoeden, bongostampers, boa’s, schminkstiften, supportersvlaggen, trommels, megafoons, boxershorts, fluitjes, zonnebrillen, kofferbakstaarten, supporthorens, opblaaspruiken, antenneballetjes, knuffelleeuwtjes, vuvuzela’s, samballonnen..…
Het is slechts een greep uit het oranjeassortiment dat momenteel op iedere straathoek te koop is. Pakweg enkele dagen voor het begin van het populairste sportevenement ter wereld zorgt Koning Voetbal weer voor een optimistische, Hollandse koorts waarbij zelfs de zwaarste dosis Paracetamol niets kan uitrichten. We worden al weken opgehitst en overstelpt met commerciële voetbalprullaria onder aanvoering van de bekende supermarkten.

Albert Heijn is na het Wuppie- en Welpiesucces al lang niet meer uniek. Dit jaar worden de Beesies gegarandeerd een zeer gewild verzamelobject, maar zijn inmiddels meer van hetzelfde. Zo heb je de Oranjebungels van Super de Boer, de Voetbalgogo’s van C1000 of de WK-handjes van Dirk, Bas en Digros. Zelf doe ik wekelijks mijn levensmiddeleninkoop bij grootgrutter Plus waar me bij de kassa al drie weken lang WK-juichbandjes om de arm worden gehangen. Bij elke vijftien euro aan boodschappen ontvang je zo’n plastic China-made-frutseltje in de kleuren van één van de deelnemende voetballanden. Mij groeien de polsbandjes inmiddels tot vlak onder de oksel waardoor de bloeddruk in mijn rechter arm tot exceptionele waarden wordt opgedreven en mijn hand afsterfverschijnselen begint te vertonen. Vooral het kleine grut wordt via indoctrinerende commercials op hun voetbalhartje gedrukt dat het wel zo belangrijk is alle tweeëndertig bandjes te sparen. Natuurlijk heeft een marketingpik van Plus bedacht een bandjesschaarste te creëren door een aantal missende landen uit de collectie pas in de laatste actieweek te distribueren. Bij binnenkomst word ik daarom al overvallen door de plaatselijke juichbandjesmaffia met het verzoek zodadelijk mijn quasi-gratis polsversiering in te leveren of op z’n minst te ruilen om zo hun verzameling als eerste te complementeren.

En wat de denken van de A-merk-merchandise in de vorm van de Heineken-pletterpet, het Honig-wk–shirt, het TUC-kratkussen, de Haust-oplaasdoel, de TNT-Toeoeoeter, de Praxis-thuistribune, het Jupiler-Jup-Holland-Jup-shirt of de Dutch Dress van Bavaria. De Maag Lever Darm Stichting komt zelfs met oranje wc-papier bij een minimale donatie. De bijbehorende campagne ‘Kijk achterom! Check bij elke veeg de vorm en kleur!’, lijkt in ieder geval geslaagd nu iedereen hierdoor met een oranje hol rondloopt. En dan heb ik het nog niet over de straten versierd met oranje vlaggetjes of de met plastic afdekzeil ingepakte premie-A-rijtjeshuizen in de als Vogelaar-wijk bestempelde volksbuurten. (Zo in plastic verpakt overigens al een aanzienlijke vooruitgang!) Daar vloeit op wedstrijddagen vanaf ’s morgensvroeg de alcohol al bovenmatig uit de beertenders, staat een nog lang niet afbetaalde flatscreen onder een gammele partytent midden op de met lint afgezette straat en ligt het houtskool al te gloeien in de niet als brandveilig gecertificeerde oranje wk-barbecue, gratis verkregen met kluspunten van de Gamma. Kortom, een oranjehysterie waar menig Koninginnedagorganisatie van zou watertanden; en dat allemaal mogelijk gemaakt met het exclusieve Blokker-Oranje-Straatpakket.

Natuurlijk is de in oranje uitgedoste twaalfde man onmisbaar voor ons nationale elftal. Natuurlijk wordt er de komende weken in de rest van de wereld met jaloerse blikken gekeken naar de dolenthousiaste oranjesupporters bedekt met de meest idiote tribune-instrumenten. Maar van deze oranje voetbalhausse raak ik zo langzamerhand in een tamelijke staat van ontbinding. Ruim twintig jaar geleden had ik alleen het Panini Europa Cup stickerboek. Dat voldeed prima om in voetbalextase te geraken; en dan werden we ook nog kampioen! Laten we de groeiende oranje-euforie een beetje temperen tot dat de verwachtingen eindelijk weer eens worden waargemaakt; anders is straks de collectieve teleurstelling weer enorm, alle absurditeit abrupt voorbij en kunnen we eindelijk verder met een heerlijk rustige zomer.

dotline_470x1
2.085 views | reageren | 3 reacties | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: in en om het huis | terug naar boven


« terug in blogarchiefverder in blogarchief »
footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2019 boosopdelucht.nl