boosopdelucht

boosopdelucht

VRIJUIT AFZIEN

25 augustus 2010 - 11:46 uur

Nu weet ik het zeker; mijn ideale manier van reizen is het niet en zal het ook nooit worden. Ik ben absoluut geen liefhebber van autovakanties. Toch hebben wij het, als fervent vliegvakantiegangers, aangedurfd om via Vrij Uit ons eerste reisje per automobiel naar Frankrijk te boeken.

Nu is onze kleine spruit, zoals velen van haar leeftijdsgenootjes, de laatste maanden helemaal gek van Bumba. Het is dan ook een aan zekerheid grenzende vanzelfsprekendheid dat de ietwat spastische clown uit de Belgische Studio100-koker ons tijdens de toch al onaangename autoreis begeleidt om de achterbank te amuseren en door middel van horen, zien en zwijgen vanuit die richting de overlast zo veel mogelijk te beperken. De verhaaltjes worden op het DVD-doosje aangekondigd als zijnde uitzonderlijk veel kijk- en luisterplezier. Van het kijkplezier heb ik als chauffeur niet veel last; des te meer van de luistervreugde. De twintig beste afleveringen van het eerste seizoen tetteren in herhaling vanaf het vertrek uit de DVD-speler achterin mijn hoofdsteun. Een koptelefoontje wordt door ons divaatje beslist nog niet geaccepteerd en de in-ear-oordopjes van mijn iPod blijken nog te groot voor de kleine oorschelpjes. Bij het constante nonni-nonni-gekwetter van Kiwi, het irritante gegrinnik van Bumbalu en het gezapige Nanadu-dansmuziekje overweeg ik toch nog even de oordopjes met Ducktape aan haar hoofdje te bevestigen.

Regelmatig verdwijnt een lopend buffet van zoetigheid richting onze minipassagier, dat vervolgens in groot enthousiasme wordt ontvangen. Ondanks dit uitgebreide kijk-, luister- en eetarrangement, blijkt Bumba al bij het passeren van de Nederlands-Belgische grens (We zijn pas een half uur onderweg!) niet meer interessant. We hebben nog een lange reis te gaan en stappen hoopvol over op alternatief B.

In de dagen vooraf kwamen we er namelijk door middel van enkele generale repetities achter dat kinderliedjes onze dreumes ook wel kunnen bevallen. Wat zeg ik; bij de eerste tonen van ‘In Holland staat een huis’ of ‘Hansje pansje kevertje’ valt dochterlief zwaaiend met haar vingertjes zelfs in comateuze toestand. Ik heb nog snel een aantal liedjes illegaal gedownload en kwam tot een ceedee met maar liefst 65 mp-drietjes met een verscheidenheid aan Hollandse wijsjes; goed voor meer dan 50 minuten zingplezier. We zetten de ceedee op shuffle en vier maal repeat. Een snelle rekensom geeft aan dat we aan het eind van de playlist beslist bij onze uiteindelijke bestemming moeten zijn.

Anderhalf uur is het een en al jolijt wat de klok slaat en onder het motto ‘ken je klassiekers’ neuriën pappa en mamma vrolijk mee met Moriaantje, Op een klein stationnetje en Berend Botje. Op zich al belachelijk natuurlijk dat er in je langetermijngeheugen onbewust kostbare ruimte wordt gebruikt zodat je na ruim dertig jaar deze apekool nog zonder veel nadenken kan meegeiten – maar dat terzijde. Na de vierde herhaling van Zakdoekje leggen, een aantal gemiste afslagen op de Franse autosnelweg en enkele asociale, überchauvinistische, Camembert-vretende medeweggebruikers, begint het gereutel van De Frivole Zangzaatjes uit Ruttemerkut me echter danig te irriteren. Om de vakantiestemming toch enigszins aangenaam te houden begin ik al snel dwangmatig met mijn eigen versies op de muzikale, oud-Hollandse folkoren. (Gezien de nog zeer beperkte woordenschat van onze dochter hoef ik me voorlopig nog niet druk te maken over papegaaiengedrag.)

In een Groen, Groen Knolleland krijgen twee parmante haasjes niet alleen een kogel in hun poot, maar ook in hun kloten. Verder heb ik m’n wagen volgeladen vol met loopse hoeren; heeft de koster (Die van Bim, Bam, Beieren.) enorme dikke eieren en heeft Opa Bakkebaard een leuter en die leuter doet het goed. In plaats van Hoofd, Schouder, Knie en Teen zijn er legio andere intieme lichaamsdelen te combineren en dat ik twee heksen samen zag sexen is nog een kinderlijk-keurige variant. Het antwoord op de vraag waar Roodkapje henen gaat en wat Catootje op de botermarkt allemaal van boter kan maken is zelfs te schunnig om überhaupt op te schrijven. Zo houden we de sfeer enigszins gezellig, maar afzien is het zeker. En dan te weten dat dezelfde afstand over een week in de tegengestelde richting wederom moet worden afgelegd.

Ik begrijp plots vanwaar de naam van Nederlands grootse aanbieder van autovakanties. Ik vind het in ieder geval VRIJuit onbegrijpelijk dat mensen VRIJwillig meer dan veertien uur in een auto richting Toscane, de Provence of het Kroatische Istrië rijden al dan niet met één, twee of zelfs drie blèrende kids op de achterbank. Een VRIJwel afgeladen kofferbak, een VRIJ goed gevulde skibox, te veel fietsen op de VRIJ praktische fietsdrager, een VRIJ onhandige koelbox tussen moeders benen en het kleine beetje aanwezige beenruimte VRIJwel geheel volgestouwd met de laatste hoognodige restjes bagage. Lag ik vroeger met een kussen en dekbed de gehele reis languit op de achterbank; mijn dochtertje zit minimaal vijf uur VRIJ ongemakkelijk vastgeketend in een VRIJ onbehagelijk, door TNO VRIJ uitvoerig getest, kinderstoeltje, dat na enkele uren al VRIJ vervelende doorzitplekken veroorzaakt waardoor ze bij wijze van spreken met een open ruggetje op onze vakantiebestemming arriveert. VRIJ aantrekkelijk allemaal!

Volgend jaar dus gewoon weer VRIJ comfortabel met het vliegtuig; samen met de kinderliedjes en met Bumba. De ordinaire liedteksten laat ik dan VRIJelijk maar achterwege.

dotline_470x1
1.935 views | reageren | 1 reactie | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: op straat | terug naar boven


LEIDINGBREUK

8 augustus 2010 - 09:51 uur

Er is iets mis met mijn waterleiding. Niet dat ik afgelopen weken regelmatig onder een koude douche stond of in een 30 centimeter hoge nattigheid in onze kelder. Ik ben bang dat een loodgieter mij ook niet verder kan helpen. Het gaat namelijk om mijn interne waterleiding. Ik heb het lang uitgesteld, maar nu iedere plas voelt als een brandend braambos en pijn vanuit de erogene zone via de linker lies naar mijn onderrug gaat, wordt het tijd voor een specialistische kijk op mijn zaak.

Belangrijk voor het verhaal is wel even te vertellen dat mijn eigen huisarts wegens ziekte zijn praktijk al geruime tijd niet kan voeren. Ik zal het daarom met een vervanger moeten doen. Tenminste, ik ga er met enige zekerheid van uit dat ik een vervangER zal treffen. Ik mag toch hopen dat het geen vervangSTER is die ik moet confronteren met mijn delicate kwestie? Bij een vrouwelijke dokter ga je voor schaamlipcorrecties, eierstokkwaaltjes, vleesboompjes of tepelkloven, maar niet voor problemen met het afweergeschut. Nee, in mijn geval moet het beslist een mannelijk substituut zijn die uit eigen ervaring weet hoe met het gereedschap om te gaan. Ik heb daarbij geen representatief marktonderzoek nodig om te stellen dat 200% van de Nederlandse mannen hier net zo over denkt.

Zittend in de drukke wachtkamer hoor ik een diepe mannenstem vanuit de behandelkamer. Het geluk is blijkbaar met de dommen en met een ontiegelijk pak van mijn hart blader ik gelijk een stuk geruststellender in de Marie Claire uit de aanwezige leesmap. Wanneer de deur van de praktijkruimte echter opengaat, blijkt deze stem niet afkomstig van de vervangend huisarts, maar van een schijnbaar slechthorende patiënt. De oude man tettert zo onnoemelijk hard, dat zelfs ver buiten het praktijkgebouw de uitgebreide beschrijving van zijn lichamelijke klachten zonder enige moeite is te volgen. Vervolgens stapt een jong, net voor huisartsgeneeskunde afgestudeerd meisje in een nieuwe, witte doktersjas de wachtkamer in om haar volgende patiënt uit te nodigen. Slik!

Ik zit als vastgenageld op mijn wachtkamerkruk. Het voelt alsof rigor mortis zich plots meester heeft gemaakt van mijn lichaam en verstijfd van schrik trek ik wit weg. Gezien de ziektegevallen om me heen valt dit gelukkig niet op. Mijn rikketik gaat plots flink te keer zodat ik net zo makkelijk door kan als chronisch hartpatiënt. Bij het horen van mijn naam schieten de meest idiote uitvluchten schielijk door mijn hoofd om alsnog zo snel mogelijk een uitweg te vinden uit deze precaire samenloop van omstandigheden. Ik had het kunnen weten. Ik hàd het kunnen weten. Waarom zit mijn eigen, vertrouwde huisarts potverdomme dan ook niet op zijn plek? Meer dan 70% van de Nederlandse huisartsen is van het mannelijk geslacht, maar wanneer je er een nodig hebt, dan zijn ze er niet.

Word ik niet in allerijl weggeroepen door een mobiel belletje met een boodschap van levensbelang? Ik kan op het moment suprême ook quasi-naïef vragen naar mijn bloeddruk, cholesterol of verzoeken mijn oren uit te spuiten. Mijn achternaam schalt inmiddels voor de tweede maal door de drukke wachtkamer. Ik kan natuurlijk ook gewoon niet reageren en verbazend de andere patiënten aankijken om vervolgens gezamenlijk te constateren dat meneer Peelen zich niet (meer) in dit gezelschap bevindt. “Meld je dan op zijn minst netjes af”, zou ik nadien belerend tegen mijn flink hoestende buurvrouw afgeven. Daarna kan ik op het juiste tijdstip, ongemerkt naar buiten glippen. Weliswaar zonder professionele diagnose; maar ach… met mijn klachten kom ik de komende maanden ook zelf wel klaar. De kwaal is waarschijnlijk niet levensbedreigend, had ik, al voorbereidend, op internet gegoogled. Ik heb me echter wel nog geen tien minuten geleden bij de assistente gemeld als zijnde present! Er zit niets anders op. Ik sta op en loop met het jonge dokteresje mee.

Daar sta ik dan in mijn hippe, felgekleurde boxershort van een bekende Zweedse oud-toptennisser; zo preuts als een naaktslak in een wollen trui. Een onterechte preutsheid wellicht? Ik hoef me immers nergens voor te schamen. Uit vergelijkend warenonderzoek mag ik met enige zekerheid stellen dat ik niet aan het eind van de wachtrij stond toen onze schepper de mannelijke geslachtsapparaten in de aanbieding deed. Met het zweet op mijn voorhoofd en op plaatsen waar ik überhaupt niet wist dat ik er zweetklieren had, laat ik het cadeautje in ieder geval zo lang mogelijk ingepakt. Toch voelt het heikele onderzoek absoluut niet gemakkelijk en al snel komt de twijfelachtige diagnose dat het wellicht gaat om een flinke blaasontsteking (Het potje met urine is inmiddels in onderzoek.) of een kleine leidingbreuk. Dit laatste moet een echo binnenkort uitwijzen.

Kortom, komende week word ik in het ziekenhuis verwacht, komen er waarschijnlijk nog meer vreemde vrouwenhanden aan mijn mannelijkheid en worden er warempel ook nog foto’s van gemaakt. Misschien mag ik een afdruk als herinnering aan deze hachelijke gebeurtenis. Leuk voor in een lijstje of in ons familiealbum? Ik laat het wederom ongemakkelijk over me heen komen.

dotline_470x1
1.774 views | reageren | 2 reacties | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: in en om het huis | terug naar boven


HETE COUTURE

8 juli 2010 - 10:06 uur

Eindelijk is het zomer; en gelijk is het dan ook ontiegelijk zomer. Het klimaat in ons land kent geen gulden middenweg; zo is het maandenlang koud en nat, en plotseling, van de een op de andere dag, vallen de mussen van het pannendak met als onontkoombaar resultaat: tropisch warme middagen en zwoele, kleverige nachten. Mooie bijkomstigheid van deze Zuid-Europese temperaturen is de verschijning van de jonge to-hot-to-handle-typetjes met roodgelakte teennageltjes in schattige zomerslippertjes, ragfijne spaghettibandjes, strapless jurkjes, fleurige, korte rokjes en mooie, volle lippen, slurpend aan een flesje Bar-le-Duc-bronwater voor de nodige dorstlessende verkoeling. Mij kan dit uiterst aangename vertoon niet lang genoeg duren. Lang leve de opwarming van de aarde! 

Mijn winterdepressie ligt inmiddels in een ver verleden, maar heeft zo langzamerhand wel plaats gemaakt voor een, misschien nog wel grotere, zomerdeceptie. Vanaf een bepaalde leeftijd namelijk, bereikt de sexy, zomerse haute couture een onmiskenbaar dieptepunt, gekenmerkt door wansmaak in kledingstijl in combinatie met onesthetisch, lijfelijk voorkomen. Je kunt wellicht beter spreken van een gênante, hete couture: foute zomerkleding die het lillende vlees, de zweterige hangborsten, overmatige lichaamsbeharing en de met spataders getekende benen met een hoog steunkousgehalte niet weten te verhullen.  

’s Morgensvroeg hebben velen bijvoorbeeld al problemen met hun lokale waterhuishouding waardoor grote zweetplekken prijken onder menig oksel. De geurontwikkeling rondom deze transpiratieterroristen is aan het begin van de dag al niet te harden; laat staan bij de late zonsondergang. Anderen denken deze natuurlijke uitwaseming te verkomen door het dragen van ordinaire hemdjes zonder mouw. Dit ongeciviliseerd bovenstuk legt zaken bloot die ik van mijn medemens absoluut niet wil zien. Dachten we dat de eikenprocessierups zich alleen met genoegen nestelt op de stam van een dikke eikenboom? Het lijkt wel of deze harige Thaumetopoea Processionea een aantrekkelijker onderkomen heeft gevonden onder menig zweterige mannen- en vrouwenarm. Het bestaat echt nog: de bruin uitgeslagen oksels waarbij van voren en achter de centimeterslange, kroezige beharing zijn weg weet te vinden richting buitenlucht, geaccentueerd door onooglijke tatoeages van prikkeldraad, (ex-)geliefden of de nummers van het favoriete gerecht van het plaatselijke Chinese restaurant. En wat te denken van het bekende Piet-Paulusma-campingjacquet waarbij alleen nog de bekende poeprol onder de arm ontbreekt: knokige, behaarde melkflessen in een veel te korte out-of-bed-boxershort met Copacobana-motief, strakke wielrennersbroek inclusief aardappel of een foute kniebroek met een smoezelig, oversized t-shirt met verwassen print waarmee ik mijn auto nog geen shampoobeurt zou durven geven. Ook menig vrouwenbeen, in de wintermaanden veilig verpakt in 60 denier, laat tijdens deze hitte maar al te vaak een vergeten schapenvachtje of niets verhullende striae-eilanden zien. 

Zijn de jonge meisjesvoetjes om te strelen; de blote hoeven van de oudere generatie zijn daarentegen een voorbeeld van walging en onpasselijkheid. Ik heb sowieso al een afkeer van voeten in het algemeen, maar door de open zomerpumps wordt ik tijdens de ‘32 graden in de schaduw’ ongewild geconfronteerd met mijn grootste nachtmerrie. Een cocktail van grijs-gele kalknagels, likdoorns, blaren (al dan niet doorgeprikt), eeltpitten, hamertenen, diepe hielkloven, wratten, schimmels, zwemmersexcemen, ingegroeide teennagels, diverse soorten Hüttenkäse tussen behaarde tenen en andere ondefinieerbare voetknobbels (wel of niet verborgen onder een onsmakelijke pleister) wordt goed zichtbaar in de goedkope flipflops, met Disney-pins bezette Crocs, orthopedische steunsandalen of Romeinse saharastappers, die door de strak gerijgde veters van een vlezige kuit een buitengewoon gevulde rollade maken. Onze gesluierde medelander heeft daarentegen klaarblijkelijk geen enkele moeite met de aanhoudende warmte. Goed verpakt in zwarte boerka, moet de minuscule flora en fauna haastwel vrijspel hebben en zich in deze bacteriële kweekvijver tot ongekende aantallen kunnen voortplanten. 

Kortom, de eerste hittegolf van het jaar ligt achter ons en, tezamen met de laatste oranjestuiptrekkingen, zal het kwik komende dagen beslist weer tot boven de dertig graden stijgen. Wanneer we de weersvoorspellingen mogen geloven, komt er nog heel wat broeierigheid aan. Het bewustwordingsproces verloopt zo traag als een slak met verlammingsverschijnselen, maar we hebben blijkbaar toch nog iets opgestoken van de vele commerciële mode- en beatyprogramma’s op teevee. Het afschuwelijk vulgaire nethemdje en de afgeknipte spijkerbroek behoren gelukkig tot het verleden en de blauwe Scapino-badslippers met witte tennissokken zie je ook steeds minder. Echter, behaalde resultaten uit het verleden bieden absoluut geen garantie voor de toekomst.

dotline_470x1
1.931 views | reageren | 3 reacties | PDF maken | print | bloglink | e-mail | blog delen
categorie: op straat | terug naar boven


« terug in blogarchiefverder in blogarchief »
footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl