SCHAAMSTREEK

geschreven op 14 juni 2010 - 07:35 uur

Ik woon al meer dan honderd jaren samen met mijn vriendin. Tenminste zo voelt het wel. Ik ken haar alsof ik haar zelf heb gemaakt en dat gevoel is beslist wederzijds. We weten precies wat we aan elkaar hebben, waar we wel en niet goed in zijn en wat we elkaar wel of net niet laten doen. In onze relatie kent de werkverdeling de laatste jaren overigens een kleine scheefgroei, maar ik vecht me terug in de basis om weer wat evenwicht te krijgen. Ik ben daarom de beroerdste niet en als tegenprestatie offer ik mijn lunchpauze regelmatig op voor een kleine boodschap, speciaal voor mijn prinsesje. Een vergeten verjaardagscadeautje, een gereserveerd nieuw paar zomerslippers of een bakje zongedroogde tomaatjes voor bij het avondeten haal ik zodoende zonder veel tegensputteren. Ze kan haar bestelling zelfs per mail of mobiel aanvullen tot pakweg één uur in de middag. Sympathiek!

Dinsdag begon bij mijn engeltje een periode die bij ons mannen bekend staat als de dagen van horen, zien en zwijgen. Uit ervaring weet ik dat je als partner in deze tijdsspanne vooral niet al te moeilijk moet doen. Wegens tijdgebrek van mijn wederhelft, laat ik ook nu net zo makkelijk mijn middagbammetje staan voor een kleine doch noodzakelijke boodschap die, wanneer niet voorhanden, deze week geregeld zal zorgen voor een vervelend bloedbad en dweilen met de kraan open! Het zal je niet verbazen dat ik niet helemaal thuis ben in deze productcategorie, dus voer ik de oude verpakking mee; veilig in de binnenzak van mijn colbert. Het is dus gewoon een kwestie van vergelijken…, dacht ik nog!

’s Middags spoed ik me naar Albert (Heijn, welteverstaan). Met voldoende gêne zoek ik zo onopvallend mogelijk het rek met mutsartikelen waar ik vervolgens onverwachts wordt geconfronteerd met een enorm assortiment maandverband, nachtverband, miniverband, stringverband, inlegkruisjes, met vleugels, zonder vleugels, superdun, uitzonderlijk dik, met aloë vera en kamille, ultra-zacht bovenlaagje of ecologische tampons met perfecte pasvorm (Wie wil er überhaupt een niet passend model?). Ook signaleer ik al snel dat ik, ondanks dit enorme aanbod, de specificaties van de oude verpakking niet kan terugvinden tussen het Always-, OB-, Alldays-, Kotex-, Libresse- en huismerk. Ik vrees dat de verantwoordelijkheid voor het zoeken van een goed stelpend alternatief nu bij mij ligt. De bewakingscamera’s signaleren beslist mijn plots opkomende cognitieve dissonantie in het gangpad van de voorbipsverzorgende artikelen:
Pak ik maandverband?
Nee, lijkt me frisser de inleg per dag te verschonen.
Nachtverband?
En overdag dan?
Inlegkruisjes?
Toch maar niet. Wij zijn niet zo extreem Katholiek opgevoed.
Met vleugels?
Ook niet. Ze is helemaal geen zweverig type en staat met beide benen stevig op de grond.
Met aloë vera en kamille dan?
Toevalligerwijs houd ik wel van een vers geplukt veldboeketje.
Het huismerk laat ik maar voor wat het is en pak de ultra-dikke-grootverbruik-versie. Ik ga voor zekerheid!

“Ik schaam me niet! Waarom zou ik me moeten schamen? Nergens voor nodig. Dit is normaal, heel normaal. Dit ís toch ook gewoon heel normaal. Nou dan!”, prent ik mezelf op weg naar de kassa, net niet voldoende overtuigend, in mijn hoofd. Om niet alleen met het vrouwenspul bij de caissière aan te komen, pak ik in alle haast nog een fles tomatenketschup. Ik voer de boodschap zo onopvallend mogelijk mee naar buiten en terug op mijn werkplek open ik nog even de verpakking op het aangekochte meisjesartikel qua inhoud te inspecteren. (Alsof ik pretendeer ook maar enig verstand van zaken te hebben om het net aangekochte op juistheid te controleren.) Vervolgens stop ik het aangebroken pakje in mijn laptoptas om deze beslist alleen achter mijn eigen voordeur pas weer te voorschijn te halen.

Tijdens de tweede helft van mijn drukke werkdag, vergeet ik echter al snel de delicate inhoud van mijn computertas. Pas op het moment dat ik tijdens mijn terugreis nog even de laptop tevoorschijn haal voor een korte mailcheck, komt niet alleen de tomatenketchup tevoorschijn, maar vliegen ook de losse verbandjes uit het aangebroken doosje Always door het gangpad van de drukke treincoupé. Een aardig meisje tegen over mij helpt mee verzamelen.

Ik doe nóóit meer een boodschap!

ORANJE BOVEN

geschreven op 4 juni 2010 - 21:10 uur

Ik moest afgelopen donderdagavond even naar de Blokker voor iets waarmee je ijsklontjes kan maken. Een ijsklontjesmaakvriezerbakje of hoe noem je dat? Ik was de drempel van Nederlands grootste huishoudelijke artikelenzaak nog niet over of ik werd al verblind door een godsgruwelijk, uitgebreid assortiment fel-oranje wk-artikelen waardoor ik even dacht in het licht van het hiernamaals te stappen en nog door onduidelijke reden het tijdige voor het eeuwige te moeten wisselen. En dat alleen omdat ik de komende zonnige dagen klontjes ijs in mijn drankje wil!

Brulshirts, bierhoeden, bongostampers, boa’s, schminkstiften, supportersvlaggen, trommels, megafoons, boxershorts, fluitjes, zonnebrillen, kofferbakstaarten, supporthorens, opblaaspruiken, antenneballetjes, knuffelleeuwtjes, vuvuzela’s, samballonnen..…
Het is slechts een greep uit het oranjeassortiment dat momenteel op iedere straathoek te koop is. Pakweg enkele dagen voor het begin van het populairste sportevenement ter wereld zorgt Koning Voetbal weer voor een optimistische, Hollandse koorts waarbij zelfs de zwaarste dosis Paracetamol niets kan uitrichten. We worden al weken opgehitst en overstelpt met commerciële voetbalprullaria onder aanvoering van de bekende supermarkten.

Albert Heijn is na het Wuppie- en Welpiesucces al lang niet meer uniek. Dit jaar worden de Beesies gegarandeerd een zeer gewild verzamelobject, maar zijn inmiddels meer van hetzelfde. Zo heb je de Oranjebungels van Super de Boer, de Voetbalgogo’s van C1000 of de WK-handjes van Dirk, Bas en Digros. Zelf doe ik wekelijks mijn levensmiddeleninkoop bij grootgrutter Plus waar me bij de kassa al drie weken lang WK-juichbandjes om de arm worden gehangen. Bij elke vijftien euro aan boodschappen ontvang je zo’n plastic China-made-frutseltje in de kleuren van één van de deelnemende voetballanden. Mij groeien de polsbandjes inmiddels tot vlak onder de oksel waardoor de bloeddruk in mijn rechter arm tot exceptionele waarden wordt opgedreven en mijn hand afsterfverschijnselen begint te vertonen. Vooral het kleine grut wordt via indoctrinerende commercials op hun voetbalhartje gedrukt dat het wel zo belangrijk is alle tweeëndertig bandjes te sparen. Natuurlijk heeft een marketingpik van Plus bedacht een bandjesschaarste te creëren door een aantal missende landen uit de collectie pas in de laatste actieweek te distribueren. Bij binnenkomst word ik daarom al overvallen door de plaatselijke juichbandjesmaffia met het verzoek zodadelijk mijn quasi-gratis polsversiering in te leveren of op z’n minst te ruilen om zo hun verzameling als eerste te complementeren.

En wat de denken van de A-merk-merchandise in de vorm van de Heineken-pletterpet, het Honig-wk–shirt, het TUC-kratkussen, de Haust-oplaasdoel, de TNT-Toeoeoeter, de Praxis-thuistribune, het Jupiler-Jup-Holland-Jup-shirt of de Dutch Dress van Bavaria. De Maag Lever Darm Stichting komt zelfs met oranje wc-papier bij een minimale donatie. De bijbehorende campagne ‘Kijk achterom! Check bij elke veeg de vorm en kleur!’, lijkt in ieder geval geslaagd nu iedereen hierdoor met een oranje hol rondloopt. En dan heb ik het nog niet over de straten versierd met oranje vlaggetjes of de met plastic afdekzeil ingepakte premie-A-rijtjeshuizen in de als Vogelaar-wijk bestempelde volksbuurten. (Zo in plastic verpakt overigens al een aanzienlijke vooruitgang!) Daar vloeit op wedstrijddagen vanaf ’s morgensvroeg de alcohol al bovenmatig uit de beertenders, staat een nog lang niet afbetaalde flatscreen onder een gammele partytent midden op de met lint afgezette straat en ligt het houtskool al te gloeien in de niet als brandveilig gecertificeerde oranje wk-barbecue, gratis verkregen met kluspunten van de Gamma. Kortom, een oranjehysterie waar menig Koninginnedagorganisatie van zou watertanden; en dat allemaal mogelijk gemaakt met het exclusieve Blokker-Oranje-Straatpakket.

Natuurlijk is de in oranje uitgedoste twaalfde man onmisbaar voor ons nationale elftal. Natuurlijk wordt er de komende weken in de rest van de wereld met jaloerse blikken gekeken naar de dolenthousiaste oranjesupporters bedekt met de meest idiote tribune-instrumenten. Maar van deze oranje voetbalhausse raak ik zo langzamerhand in een tamelijke staat van ontbinding. Ruim twintig jaar geleden had ik alleen het Panini Europa Cup stickerboek. Dat voldeed prima om in voetbalextase te geraken; en dan werden we ook nog kampioen! Laten we de groeiende oranje-euforie een beetje temperen tot dat de verwachtingen eindelijk weer eens worden waargemaakt; anders is straks de collectieve teleurstelling weer enorm, alle absurditeit abrupt voorbij en kunnen we eindelijk verder met een heerlijk rustige zomer.

NUL POINTS

geschreven op 27 mei 2010 - 22:00 uur

En weer zijn we potverdomme niet door naar de finale. De bookmakers hadden het eigenlijk al maanden voorspelt, maar toch hoop je dat het tij alsnog zal keren. Voor Nederland is het Eurovisie Songfestival de laatste jaren een debacle waarbij je je zo langzamerhand moet afvragen of alle moeite zich überhaupt nog loont. We staan immers al zes jaar niet eens meer in de top twintig, laat staan de finale. Als we dan zonodig moeten bezuinigen op de publieke omroep, kunnen we beter stoppen met het sturen van folklore-inzendingen voor dit massaculturele liedjesfestijn.

De grootste televisieproductie van Europa, die dit jaar tijdens de finale naar schatting tegen de 700 miljoen kijkers zal trekken, is trouwens al jaren het toonbeeld van zeer slechte smaak. De vooral onder nichten populaire camphappening is de laatste jaren verworden tot een internationaal rariteitenkabinet van een absurdische Pirates-of-the-Caribbean-act, een zingende kalkoen, een ultra-orthodoxfoute verentranseksueel, een trommelende terminale oma of een groep orcs uit middle-earth bekend uit de verhalen van Tolkien die er vervolgens ook nog met de overwinning vandoor gaat. Het evenement gaat daarnaast al jaren gebukt onder vriendjespolitiek en internationale kontenlikkerij waarbij diverse landen elkaar paaien tijdens de inmiddels meer dan zestig minuten durende puntentelling. Spanje en Portugal spelen samen onder één hoedje en ook de puntentoekenning tussen Oostenrijk en Zwitserland is al jaren een uitgemaakte zaak. De Scandinavische landen gooien het onderling voortdurend op een akkoordje en houden elkaar net zo makkelijk van de nul-puntenpositie. En doordat meer dan drie miljoen Turken ons buurland bevolken, gaan er vanuit Duitsland ieder jaar weer twaalf punten richting Ankara en vallen wij als wedijverende westerburen bij de Duitse beoordeling standaard buiten de boot. En volgens mij hoeft Griekenland de komende jaren ook niet meer te rekenen op een mooie eindscore na onze gedwongen financiële miljardensteun aan het bankroete Athene.

Holland is buiten zijn landgrenzen geliefd maar heeft blijkbaar te weinig echte boezemvrienden. De Oost-Europeanen daarentegen worden al jaren verdacht het festival te saboteren door er hun eigen enclavefeestje van te maken. De ex-communisten hebben zich door onderling dood en verderf de laatste jaren sneller opgedeeld dan een eicel vlak na bevruchting, waardoor het deelnemersaantal aan het songfestival evenredig is gestegen. Gek dat ze elkaar dan toch steeds weer de hoogste noteringen toeschuiven. (Ik heb sowieso niet zo veel op met Oost-Europa en in het bijzonder de Oostblokvrouwen met snorretjes en een behaarde derde oksel waarmee je zonder veel moeite een winterdekbed zou kunnen vullen. Maar dat even terzijde.) En waarom mogen landen als Marokko, Israël, Egypte, Jordanië en nog meer van dat fata-morgana-volk meedoen aan een Europese liedjeswedstrijd? Ik vraag me dan ook schromelijk af waarom grootfinancierders Duitsland, Frankrijk, Spanje en Engeland sowieso nog geld steken in een wedstrijd waarmee ze zelf de afgelopen decennia weinig succes hebben geboekt.

Zoals gezegd, Nederland gaat ook dit jaar in de halve finale weer roemloos ten onder; en dat is niet helemaal alleen de schuld van stemmend Europa. Laten we ook zelf het boetekleed aantrekken. Wij hebben deze afgrijselijke oorwurm immers te danken aan het altijd gezellige, oerburgerlijke ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht-TROS-publiek. Wanneer je dwarsdoorsnede van de grootste familie van Nederland een liedje laat voteren, is dat vooraf al trekken aan een dood paard. Daar kan de koningin-moeder van het Nederlandse levenslied en tevens coach Marianne Weber verder ook weinig aan doen. Schrijver en componist Vader Abraham daarentegen heeft op de valreep zijn laatste minutes of fame gehad en kan zijn nog resterende jaren weer verder teren op zijn inmiddels prehistorische en al lang achterhaalde, wereldwijde smurfensucces.

Bestaat er dan überhaupt nog een kans dat Nederland ooit een overwinning behaalt? Nou…, wanneer we Beatrix in een zilverkleurige, latexfetish catsuit Viva Hollandia laten karaoken met zus Christina lapdancend in het achtergrondkoor, zie ik nog een kleine kans dat we bij de beste tien inzendingen eindigen en misschien nog wel de eerste plaats in de wacht slepen. Alleen worden we door de European Broadcasting Union gegarandeerd teruggefloten en gediskwalificeerd omdat dit liedje al een keer is uitgebracht en daarom dus niet meer authentiek.

SECOND LOVE

geschreven op 19 mei 2010 - 12:43 uur

Je hoort vaker van die dingen die zo ongelofelijk zijn dat je even twijfelt aan je eigen geest. Je mond valt open van verbazing en je vraagt je af waarom deze wereld, vol Sodom en Gomorra, überhaupt nog niet naar de verdoemenis is. Onlangs hoorde ik rond het middaguur op de radio een commercialbreak waarin, tussen de Oil-of-Olaz-total-effects-anti-onzuiverheden-dagcrème en de verassende sperziebonen van Bonduelle, een hitsig vrouwenstem een geheimzinnig cadeau aanprijzen. Met de boodschap ‘je bent gelukkig met je relatie, maar vindt monogaam ook wel erg monotoon’, wordt Second Love – dè nieuwe online datingdienst – sinds kort via radio en teevee op een zeer dubieuze manier in de markt gezet.

Staat je sexrelatie al jaren in de koelkast, ligt je goesting als een slecht verteerde maaltijd op je maag en is je partners libido verder te zoeken dan de Palestijns-Israëlische vredesonderhandelingen? Wil je geen grote veranderingen, maar ben je wel toe aan iets anders? Veilig vreemdgaan bestaat. Tenminste, als je Second Love mag geloven. De zoekmachine voor wellustige avonturiers die op zoek zijn naar een discrete tweede liefde; een geheime liefde; een liefde gebaseerd op liegen, bedriegen en bedrogen worden, heeft als enige ludieke inschrijfvoorwaarde dat je al een bestaande relatie hebt, maar met te weinig seks en teveel sleur. In dat geval vind je op secondlove.nl een spannende belevenis met iemand die, net als jij, niet uit is op een vaste verhouding, maar zin heeft in een flirt of een losse affaire. Overspel is zo oud als de weg naar Rome; dus waarom dan niet reguleren?

Carteblanche68 is 44 jaar, heeft een lieve vrouw en twee schatten van dochters. Hij vindt zichzelf zeker niet onaantrekkelijk en zoekt speelse, ondeugende ontmoetingen. Hij is voornamelijk op zoek naar verboden vruchten omdat die nu eenmaal het lekkerst smaken. Zijn leven is overgoten met een flinke dosis humor en zijn positieve eigenschappen zijn eerlijkheid en betrouwbaarheid. Hij ziet in dit geheime avontuur ook een therapeutische werking en fakers hoeven niet te reageren.
Draakje1970 is een sterke, spontane vrouw die met beide benen stevig op de grond staat maar steeds vaker de lentekriebels mist. Ze gaat zingend door het leven maar laat altijd ruimte voor wat extra muziek. Ze speelt graag met vuur mits dit zorgvuldig gebeurt en is niet voor één gat te vangen. Ben jij die leuke man met stiekeme fantasieën die weet om te gaan met spanning zonder zekerheden of toezeggingen? Dan moet je beslist bij Draakje1970 zijn.

Loop je als stiekeme gebruiker enig risico? Ben je gek! Onder het motto ‘niets moet, alles mag’ zitten beide partijen immers onder dezelfde geheime condities onder elkaars kleren te friemelen op een verlaten parkeerplaats of in een sowieso al met illegale prostitutie gevuld Van der Valk Motel, om hun jarenlang opgespaarde geilheid op een geniepige manier te stillen. Dit alles terwijl je huisgezin niets vermoedend aanneemt dat het overwerken de laatste tijd wel heel erg vaak voorkomt terwijl het extra inkomen als sneeuw voor de zon verdwijnt. Is zoveel avonden per week sporten nu echt nodig terwijl van het resultaat nog maar weinig is te zien? En mamma is sinds kort wel erg druk met het voorzitterschap van de hobbyclub Het Gestikte Naadje. Leuker wordt het wanneer beide partners undercover actief zijn. Natuurlijk is Second Love niet verantwoordelijk voor het persoonlijke verlies, de directe of indirecte schade of claims die voortkomen uit de aangeboden datingdienst. De smeerlapperij is via hun algemene voorwaarden vanzelfsprekend zorgvuldig afgedekt. Het zal je toch maar gebeuren dat je door het stiekeme gedoe weken lang erotisch zit te chatten met Bambi65 die bij de eerste verwachtingsvolle ontmoeting je eigen opgedroogde eega blijkt te zijn.

Heb ik je zinnen enorm geprikkeld en wil jij het occulte avontuur aangaan: binnen een wip en een zucht (om maar even in de context te blijven) heb je een eigen online profiel en wensenlijst met een keur aan persoonlijke sexfantasieën aangemaakt. Trek je stoute pumps aan en laat de op maat geselecteerde viespeukerij maar in je mailbox stromen. Makkelijk zat! Inmiddels gingen al ruim 30.000 smeerpijpen je voor. Voor dames is de dienst gratis; heren moeten via iDeal een abonnementsprijs van 35 euro per maand neertellen. Dat is bepaald geen kattenpis. Maar je krijgt er dan ook veel, onbetaalbare spanning voor terug. Betaal echter niet via jullie gezamenlijke betaalrekening; anders heb je, naast je opgelopen second-SAO, nog meer uit te leggen aan het nietsvermoedende thuisfront.

BENNIE

geschreven op 29 april 2010 - 07:49 uur

Ik heb een aversie tegen de zondag. Als kind al verveelde ik me dood op laatste dag van de week die standaard werd gevuld met verplichte familiebezoekjes of een duffe boswandeling. Het was een dag waar geen eind aan leek te komen. Een dag die in ons katholieke zuiden nog steeds bekend staat als rustdag en als het aan de orthodox-protestantse Christen Unie ligt, moet dat ook vooral zo blijven. De koopzondagen schieten daarentegen als paddenstoelen uit de grond. Afgelopen zondag trokken we, op een van de eerste echt warme voorjaarsdagen van het jaar, dan ook gedrieën richting stad voor wat kleine inkoopjes die achteraf altijd honderd euro’s blijken te kosten.

Wanneer de liefde van mijn leven plots de nieuwe voorjaarsmode ziet, wordt het tijd de oude garderobe aan te vullen met een, in haar ogen, noodzakelijke uitbreiding. Blijkbaar hebben er vandaag meer deze intentie want er wordt gepast en geshopt dat het een lieve lust is. De file bij de vrouwenpaskamers van de Bijenkorf wordt nog net niet door de ANWB op de radio doorgeven. Ik sta wat verveeld voor het pashokje en sla de gehaaste verkleedpartijen achter de gordijnen rustig gade. En naast me staat Bennie…

Bennie is een begin veertiger die gezien zijn uiterlijk en kledingstijl nog voor midden-twintiger wil doorgaan. Bennie is een man die voor een middagje statten langer voor de spiegel staat dan zijn vrouwelijke wederhelft. Met een overgestylde Studio-Line-Fx-Strong-coupe waarmee je het stukwerk van de muur stoot en een metro-uitstraling in het kwaadraat maal honderd, maakt hij de arrogante blits in het warenhuis. Met duidelijke tegenzin geeft en neemt hij de kledingstukken aan, die zijn vriendin – wegens een ingestelde paslimiet – niet meer mee mocht nemen naar haar hokje. De blote voeten onder het gordijn vragen Bennie dit, Bennie dat, Bennie zus en Bennie zo. Mauwend geeft hij zijn goedkeuring aan de vierkantemetermodeshow. (Altijd positief reageren! Alleen dan sta je, met een tevreden relatie, het snelst weer buiten de dameskleergoedzaak).

Ook ik sta, net als Bennie, nog steeds verplicht in de wacht. Er valt me echter wel iets merkwaardigs op aan Bennie. Bennie is een beetje bruin. Bennie is eigenlijk heel erg bruin. Bennie is, gezien het jaargetijde, afgrijselijk bruin. Het kan niet anders of Bennie heeft een king-size-abonnement op de plaatselijke zonnestudio Het Krokante Kippetje. Wanneer je Bennie ziet, met zijn all-season-Hans-van-Wilgenburg-look, twijfel je even aan zijn Germaanse afkomst. Bennie is in ieder geval niet de uitvinder van de sunblocker, wat zeg ik, hij bezit beslist meer ultraviolette straling dan ons hele zonnestelsel bij elkaar. Je ziet bij wijze van spreken de huidkanker als een tweede laag op zijn smoelwerk groeien en de uitgedroogde rimpels bij z’n ogenhoeken doen niet onder voor die van Nel Veerkamp.

Ik zelf moet minimaal twee weken in de Griekse zon wil ik een voorzichtig teint op mijn snufferd krijgen; en na een week begint mijn buitenste velletje al weer los te laten en is alles verdwenen. Zo aan het begin van de lente geef ik zelfs licht in het donker gelijk een laaghangend hemellichaam op een heldere zomeravond. Maar Bennie niet. Bennie u-veet zich een slag in de rondte en heeft een dagtaak aan het behouden van zijn Marbella-buitenkant.

Ik blijf onopvallend doch gefascineerd kijken naar de eikehouten kop van mijn buurman. Misschien kun je beter spreken over Amerikaans kersenhout; want het bruin heeft, bij een bepaalde lichtinval, meer weg van de oer-Hollandse oranje WK-kleur.
“Laat ik het misverstand voor eens voor altijd uit de wereld helpen, Bennie. Wat ik je ga zeggen, heeft waarschijnlijk nog nooit iemand tegen je durven zeggen, maar beslist velen met mij gedacht: de kleur van je porem is niet normaal, Bennie. Je denk dat je enorm geil uitziet, maar wordt wakker uit die natte droom. Je loopt compleet voor lul, Bennie! Enorm voor lul! Ik kan er echt niets anders van maken.”

En Bennie is beslist niet de enige; zoals Bennie zijn er vele anderen. Ik dacht dat het indianenvolk al ruim anderhalve eeuw geleden door de Amerikanen volledig was uitgeroeid; maar ik ontmoet de Hiawatha Oranjeneus Pocahonta’s dagelijks tijdens mijn woon-werkverkeer; het gehele jaar door. Het is alleen nog wachten op de rooksignalen. UGH!

« terug in blogarchief — verder in blogarchief »

• 
  
  
  
  
  
  
  
  

  verder naar:
  home
  waarom deze weblog?
  over de schrijver
  reageren
  dossier
  veel antwoorden
  bloggerlinks
  nieuwsbrief
  doneren?
  volg boosopdelucht.nl
  twitter
  RSS-blogs
  RSS-reacties
  RSS-twitter

  
  
• 
  
  ©2010 boosopdelucht.nl
  
  Het is belangrijk te onthouden dat de inhoud van deze weblog is bedoeld als gedachte-experiment, grap, extreem voorbeeld van een bepaald iets of resultaat van een extreme geestelijke toestand, tot de uitersten van tijdelijke of permanente krankzinnigheid en psychose.
  
  Blogs op deze weblog mogen worden overgenomen zonder voorafgaande toestemming maar met vermelding van herkomst. Wil je meer? Neem dan contact op met de schrijver.