boosopdelucht

boosopdelucht

VANILLEVLA

1 februari 2010 - 20:26 uur

Vrijdagavond is voor mij niet alleen het begin van een heerlijk weekeinde, het is sinds jaren ook onze vaste boodschappenavond. Lekker in alle rust proviant inslaan voor de komende week. Bijkomend voordeel is dat wanneer ik door de week toch onverhoeds voor een kleinigheidje naar de supermarkt moet, ik alleen al bij de geur van de grootgrossier een weekeindgevoel krijg. (Inderdaad, met deze kleine dingen ben ik al gelukkig!)

Qua boodschappen doen zijn mijn vriendin en ik perfect op elkaar ingespeeld. We hanteren hierbij in een buitengewoon scherpe tijd, een zich inmiddels bewezen eigen tactiek waarop het Nederlandse Nationale Dames Hockeyteam jaloers kan zijn. Ik zorg voor het brood, het beleg, het fruit, de drank en de zoutjes, en mijn wederhelft regelt de rest. Sinds een jaar hebben we echter wel een kleine stoorzender tijdens ons geolied supermarktuitje. Onze kleine meid zit in het kinderstoeltje van de winkelwagen maar rekt en strekt zich uit naar alle artikelen die op ooghoogte binnen haar handbereik komen. Ik wacht nog op het moment waarop we bij de kassa producten afrekenen die noch door mijn vriendin noch door mij zijn uitgezocht!

Afgelopen week moest ik bij hoge uitzondering alleen op supersurvival en wel op de drukke zaterdagmiddag met een handgeschreven boodschappenlijstje als substituut van mijn vaste winkelkompaantje. Ik had deze uiterst vriendelijke geste warempel zelf voorgesteld, maar dat was achteraf gezien natuurlijk vragen om problemen. Na het lezen van deze column zul je begrijpen dat mijn wederhelft vanaf deze week gigantisch bij mij in het krijt staat.

Totaal gedesoriënteerd en als een opgejaagde zwerfhond dool ik, op de drukke één na laatste dag van de week, ontredderd langs de schappen vol met mondvoorraad. Ik zoek niet alleen mijn boodschappen, maar ook die van mijn thuisblijvers. Had ze dit briefje op looproute gemaakt, dan was het allemaal een stuk eenvoudiger geweest. De artikelen staan echter opgesomd volgens haar gedachtenspinsels en dat komt absoluut niet overeen met de geraffineerde en verkoopstimulerende route zoals bedacht door de baas van de supermarkt.

Van het kokosbrood race ik naar de frisdrank en vervolgens manoeuvreer ik weer terug naar mijn beginpunt voor een pak Friese Vlag halfvolle chocolademelk, een pakje bokkenpootjes en zes mueslibollen. Van de scharreleieren stap ik dapper door naar het broodbeleg terwijl ik lichtelijk geïrriteerd op het lijstje zoek naar het volgende artikel: vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes. Dat is bekend terrein; daar ben ik immers al drie keer langsgekomen. Ik snel terug naar de zuivelafdeling waarbij ik onderweg twee zakken paprikachips en een zakje cashewnootjes in mijn karretje mik.

Verdwaast sta ik voor de grote, open ijskast met meer dan honderd soorten toetjes. Ik zie roeryoghurt met rechtsdraaiend melkzuur en MONA luchtige chipolatapudding. Ik zie Campina griesmeelpap en diverse merken halfvolle aardbeienkwark met stukjes…, maar ik zie geen vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes. Ik kijk nog eens goed en kijk daarna nog veel beter. Ik ben dan wel brildragend, maar ik zie absoluut geen vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes.

Methodisch volg ik met uiterste precisie alle zuivelproducten per rij en ik hoor in mijn hoofd al de bekende stem wanneer ik straks thuiskom met deze jobstijding:
“Je bent de vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes vergeten.”
“Die was op!”
“Die is nooit op. Je hebt gewoon niet goed gekeken.”
Nogmaals duik ik met mijn hoofd in de grote koelvitrine terwijl mijn handen, neus en andere uitstekende lichaamsdelen al een redelijke ondertemperatuur beginnen te krijgen en de ijsbloemen op mijn bril beginnen te groeien.
“Zeg nou niet dat er vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes is, want ik zie potverdomme géén vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes.”
Ik ga in deze massale koopdrukte ook niet op zoek naar een winkelbediende om te vragen of ze misschien nog vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes hebben. Als zelfverzonnen alternatief pak ik twee chocoladetoetjes met room.
“Dat is immers ook vla en de chocolade bolletjes fantaseer je er maar bij.”, mompel ik geïrriteerd in me zelf.
Snel vervolg ik mijn traject dat verder wordt bepaald door een verfrommeld en inmiddels onleesbaar stukje papier.

Ik heb om precies te zijn anderhalf uur langer gelabeurd in vergelijking met onze normale vrijdagavondronde en het was daarnaast ook een stuk minder gezellig. Met groot verlangen naar mijn vaste winkelpartner en een enorme kar met boodschappen sluit ik achter aan een lange rij voor de kassa. Gestressed til ik alle artikelen één voor één uit de kar en vervolgens weer één voor één in de kar en besef dat dit weekeinde nooit meer goed gaat komen.
“Wilt u koopzegels?” vraagt het afschuwelijk vriendelijke meisje achter de kassa.
“Nee”
“Wilt u actiezegels voor de handdoeken?”
“Nee, ook niet!”
Handdoeken koop ik bij de Bijenkorf en niet bij C1000. Ik ga voor een nieuwe Björn Borg toch ook niet naar Kentucky Fried Chicken!

Een caissière is er toch alleen om artikelen te scannen, geld aan te nemen en wisselgeld terug te geven? Waarom al die onbenullige vragen waar ik verdomme steeds antwoorden op moet geven? Ik irriteer me nu al aan de volgende vraag die gegarandeerd gaat komen.
“Wilt u het gewone bedrag pinnen?”
“Nee, doe maar twintig euro minder!”

Bij thuiskomst wordt met teleurstellende waardering gereageerd op de toetjes met room. De vanillevla met kleine bruine chocoladebolletjes had, zo blijk nu, een nieuwe naam en een andere verpakking gekregen.

dotline_470x1
1.337 views | reageren | 2 reacties | print | bloglink | e-mail | delen
categorie: in en om het huis | terug naar boven

2 reacties op deze blog:

    Roy - 2 februari 2010, 14:17 uur

    Heb je wel eens het boter schap bekeken. In wat voor maatschappij leven wij als we zóveel verschillende soorten boter nodig hebben!?



    Ivon - 2 februari 2010, 20:25 uur

    Is maar goed dat je niet in Frankrijk naar de super moet… daar hebben ze nog vééééél meer koelingen met toetjes! ;)





reageer ook op deze blog




* verplichte velden

footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl