boosopdelucht

boosopdelucht

DRALENDE MENSJES

10 september 2009 - 22:17 uur

Ik ben van nature een ongeduldig maar vooral goed voorbereid persoon. Ben ik in de stad voor een boodschap, ga ik recht op mijn doel af. Ik weet precies bij welke winkel ik moet zijn en waar het product te vinden is. Reis ik met de trein, weet ik vooraf op welk perron mijn trein aankomt en mijn aansluiting weer vertrekt. In een – lekker snel weg tempo – leg ik mijn voorgenomen route af; zo min mogelijk tijd verliezend. Moeizamer gaat het echter op koopavonden, drukke zaterdagen of tijdens de spits op Amsterdam Centraal. Zigzaggend help ik mijzelf racend door de mensenmassa. Tot op het moment dat ik gedwongen gas terug moet nemen. Ik word tot mijn grote frustratie geconfronteerd met…… dralende mensjes.

Er zijn namelijk mensjes (meestal in de hogere leeftijdsklasse) die, in vergelijking met mij, wat minder zeker zijn van hun richting. Dan bedoel ik niet op psychologisch of religieus gebied. Vertwijfelend kijken ze om zich heen met hun gedachten niet meer op deze wereld. Een wereld die qua snelheid niet meer synchroon loopt met hun eigen verwerkingsvermogen. Willen ze links? Willen ze rechts? Of misschien wel rechtdoor? Ze weten niet waar naartoe en wellicht niet eens meer waar vandaan. Ergerlijk wordt het wanneer het pad van deze mensjes het mijne kruist. We liggen qua snelheid, laten we zeggen, niet helemaal op dezelfde golflengte. Op zich geen probleem, zou je denken. Maar het gebeurt altijd op een moment dat het mij wat minder uitkomt.

Voor, op of boven aan de roltrap. Bij het in- of uitstappen van de trein. Midden in een drukke winkelstraat. Bij de ingang van de supermarkt, stoeiend met een volle winkelkar met boodschappen. Overal kom ik dralende mensjes tegen. Inhalen is meestal geen haalbare kaart. De mensjes kiezen altijd een centrale drentelplek waar zowel links als rechts geen doorkomen aan is. De doorstroom gaat langzamer dan de file bij het Coenplein richting Watergraafsmeer tussen afrit IJmuiden en knooppunt De Nieuwe Meer om acht uur ’s morgens op een door de weekse dag. Mijn acceleratie daalt tot nul en mijn tempo gaat langzamer dan dikke stront door een trechter. Mijn frustratie verandert daarentegen in tegengestelde richting. In de verte zie ik mijn einddoel; maar hoe kom ik daar?

De mensjes zijn nog het best te vergelijken met een radiografisch bestuurbaar autootje dat achter een steentje is blijven steken. Je kent dat wel: hoe hard je ook met je afstandsbedieninkje gas geeft of stuurt; het wagentje wil wel, maar kan niet. Een duwtje geven is dan het enige dat helpt. Bij het autootje wel te verstaan. Al heb ik vaker de afschuwelijke gedachte de mensjes ook een handje te helpen. Misschien een klein knietje onder de bips? Een doeltreffend schrikeffect door het imiteren van een harde claxon? De meeste gedachten moet je echter nooit ten uitvoer brengen en moeten vooral gedachten blijven. Een hoorbare zucht blijft er dan meestal van mijn gruwelijke hersenspinsels over.

Ik wring me op een nette manier door de 65-plusbarricade. Zo kan ik snel mijn weg vervolgen in de uitgestippelde richting; wetende dat ik wellicht in een verre toekomst, onbewust, in dezelfde vertwijfelende situaties zal verkeren. Dan ben ik zelf een dralend mensje.

dotline_470x1
1.238 views | reageren | nog geen reacties | print | bloglink | e-mail | delen
categorie: op straat | terug naar boven



reageer ook op deze blog




* verplichte velden

footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl