boosopdelucht

boosopdelucht

LIGHT EN VACUÜM

2 september 2009 - 22:30 uur

Zoals al eerder verteld reis ik regelmatig met het openbaar vervoer. Ik ben redelijk te spreken over het comfort van de nieuwe lightrail. Deze lichtgewichttrein ligt ergens tussen een tram en trein: sneller dan een tram maar lichter en goedkoper dan een trein. Grote ramen, ruim interieur, snelle in- en uitstap en vooral veel loopruimte. Mede hierdoor zijn de stoeltje, per twee of per drie, iets te krap naast en tegenover elkaar geplaatst. Is deze opstelling van te voren door een representatieve gebruikersgroep uitgeprobeerd? Vaak zitten benen in de knoop en ruziën knieën van reizigers met elkaar. Maar in mijn half uurtje enkele reis komen we daar meestal samen wel uit.

Mijn voorkeur gaat uit naar een driezitter waarbij ik, als het effe kan, aan het gangpad plaatsneem. Het middelste stoeltje blijft meestal onbezet. Je hebt dan net wat meer bewegingsvrijheid en geen last van dat vieze prullenbakje.

In de trein hing een zomerse tempratuur toen een man van middelbare leeftijd op de vrije, middelste stoel ging zitten. Zijn vlezig corpus zoog zich vacuüm in de veel te krappe ruimte. Met zijn omvangrijke lichaam trok hij het mijne mee de diepte in. Ik voelde over de gehele linker zijde van mijn lichaam de klamme warmte door de dunne stof van mijn maatpak. Met de odeur van een wandelaar die met veel pijn en moeite de finishstreep van de Nijmeegse vierdaagse heeft gehaald, bakende hij zijn territorium af. En in dit territorium zat ik en ik kon geen kant meer op. Hoe zou het slachtoffer aan de andere kant het maken? Met zijn gezicht plakkend tegen de treinruit?

Laat ik even voorop stellen dat ik geen problemen heb met zwaarlijvige mensen. Ieder zijn ding, zeg ik altijd. Maar sommigen onderschatten volgens mij de omvang van hun eigen lichaam of kunnen de verhouding vlees/beschikbare ruimte wat moeilijk bepalen. Wat doe je dan? Sta je op? Verzoek je je buurman ergens anders aan te meren? Het blijft een pijnlijk probleempje.

Ik was blij toen de trein op mijn bestemming aankwam en ik, lichtelijk geïrriteerd, kon opstaan. Of… opstaan; dat is wellicht een ‘understatement’. Ik trok mezelf uit mijn stoel omhoog en als een kurk uit een flink opgeschudde fles champagne, floepte ik van mijn plaats. (De zweet bevorderende ietwat de wrijving.) Ik keek nog even om. De persoon in kwestie had geen flauw idee wat zich had afgespeeld. Of hij deed alsof! Mijn rechter been was afgestorven van het klemzitten tussen de stoelleuning en het logge lichaam van mijn buurman. Zonder gevoel strompelde ik richting stationshal.

Uit de luidspreker hoorde ik een dame nog iets omroepen over een prettige reis…

U ook bedankt!

dotline_470x1
1.186 views | reageren | nog geen reacties | print | bloglink | e-mail | delen
categorie: openbaar vervoer | terug naar boven



reageer ook op deze blog




* verplichte velden

footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl