boosopdelucht

boosopdelucht

VIERDEE

13 april 2010 - 07:42 uur

De Amerikaanse filmindustrie heeft dan eindelijk dè oplossing voor het al jaren dalende bioscoopbezoek ten gevolge video-on-demand, home-cinema’s en illegale downloads van de nieuwste Hollywood-blockbusters. Plots schieten de commerciële driedimensionale speelfilms als paddestoelen uit de grond en binnen niet al te lange tijd heeft beslist iedere nieuwe rolprent een stereoscopische tegenhanger. En zolang een 3D-thuisteevee klauwen vol geld kost, is een bioscoopbezoek als gezellig avonduitje helemaal terug van weggeweest.

Afgelopen dinsdagavond heb ik dan eindelijk de driedimensionale versie van Avatar gezien. Ik ben inderdaad één van de laatste en heb op de valreep, met nog een tiental andere bioscoopbezoekers, de finale vertoning bezocht. Ik kende de gesuggereerde dieptewerking enkel van de viewmasterschijfjes uit mijn kindertijd en was, na het lezen van alle lovende recensies over Avatar, te nieuwsgierig om deze laatste kijkkans te laten schieten.

Bij de kassa worden we allereerst vriendelijk gewaarschuwd dat de uitgedeelde brilletjes bij schade vijftig euro kosten en daarom na de film uitvoerig worden gecontroleerd. Het is natuurlijk wachten op de eerste bezoeker die in het donker na een noodzakelijke plasbeurt met zijn dikke krent onhandig op z’n vergeten brilletje gaat zitten. (Het schaderapport voor je WA-verzekering wordt op verzoek stante pede opgemaakt.) Wel vraag ik aan de medewerkster een desinfecterend doekje voor het ontsmetten van mijn zojuist ontvangen perspectivische, plastic kijker. Het lijkt er namelijk op dat mijn voorganger de film niet meer helemaal heeft meegekregen nadat een plots opkomende misselijkheid een voortijdig einde maakte aan zijn driedimensionale kijkplezier. Kleine ondefinieerbare restjes van zijn maaginhoud plakken namelijk nog op de gekleurde glazen en geven dus vooraf al de beloofde diepte voor mijn ogen.

Tijdens de verplichte commercials en trailers wacht iedereen nog wat lacherig met het opzetten van zijn fok die iets wegheeft van een kitscherig jaren zeventig Dolce en Gabbana-model. Al snel word ik op het grote scherm driedimensionaal getrakteerd op de prachtig geanimeerde natuur van de planeet Pandora, terwijl, kijkend over mijn schouders, een idiote verzameling Darth Vaders achter mij ins dunkle hinein staart. Ik constateer wel dat sommige van de bioscoopgasten er met bril een stuk beter uitzien dan zonder deze carnavaleske gezichtbedekking. Vijf stoelen naast me zit een man waarvan ik zelfs vermoed dat zijn ferme Johan Derksen-snor en forse neus aan het brilletje zijn gemonteerd. Misschien viert meneer vandaag zijn verjaardag en is dit speciale exemplaar, als leuk bedoelde geste, rechtstreeks afkomstig uit een feestwinkel? In de rij voor me merk ik een verziende vrouw op met minimaal plus vijftien aan beide kanten, inclusief cilinder. Wanneer ze op een zonnig dag met deze vergrotende glazen te lang naar een voorwerp blijft staren zal deze beslist spontaan ontbranden. Ik dacht nog: je moet goede ogen hebben wil je door deze bril iets van de film kunnen volgen; laat staan met daar overheen nog het noodzakelijke driedeemontuur. Deze combinatie geeft haar beslist nog een extra dimensionaal vergezicht.

Ik zelf, ook brildragend, heb de gehele film nogal moeite de twee exemplaren over elkaar te houden. Na een klein uurtje worden hierdoor de bloedvaten halverwege mijn slapen merkbaar afgeknepen en begint het boven in mijn hoofd irritant te tintelen. Zonder bril kan ik echter helemaal niets volgen, dus ik moet nog een dikke twee uur doorbijten. Wat ik persoonlijk wel knap vind is de geur die halverwege de film als vierde dimensie aan het episch avontuur wordt toegevoegd. Met deze realistische stank van dood en verderf laat regisseur Cameron je het avontuur extra indringend beleven. Dat is nog eens een knap staaltje filminnovatie.

Met een inmiddels ongekend volle blaas en een stampende hoofdpijn alsof ik vijf dagen een onafgebroken kroegentocht heb gelopen van Maastricht tot bij Hoevelaken linksaf, word ik tenslotte na bijna drie uur ongemakkelijk zitten zonder pauze, met beginnende doorligplekken haastig naar buiten gedirigeerd.

Achteraf blijkt de intensief geurende vierde dimensie niet door James Cameron geregisseerd, maar afkomstig van de geregeld broekhoestende buurman twee stoelen verderop. Deze belevenis kreeg ik er dus gratis en voor niets bij.

dotline_470x1
1.539 views | reageren | 2 reacties | print | bloglink | e-mail | delen
categorie: algemeen | terug naar boven

2 reacties op deze blog:

    Rianne - 13 april 2010, 12:14 uur

    Fijn, zo’n blogje! Ik ben dus niet de enige die er hoofdpijn van krijgt.. en niet te vergeten dat die stomme 3d brillen niet over de eigen bril past :(
    Leuk geschreven :-)



    Ivon - 13 april 2010, 21:36 uur

    Precies de reden waarom ik dit allemaal aan me voorbij heb laten gaan…

    *me na het lezen van dit stukje in 1x ernstig afvragend of ik de enige ben die Mario Bros nog in de “platte zonder toeters, bellen zoveel-dimensionaal” versie speel*





reageer ook op deze blog




* verplichte velden

footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl