boosopdelucht

boosopdelucht

NS DROOMREIS

28 maart 2010 - 10:02 uur

De laatste tijd heb ik het gevoel dat ik last heb van een chronische vermoeidheid. Niet dat ik op de gekste plaatsen in slaap val; maar wanneer zich ook maar even de gelegenheid voordoet, komt Klaas Vaak niet een kruiwagen, maar een enorme zeecontainer met zand in mijn kijkers kieperen. Zou dit een nawinterdepressie zijn of breken de slapeloze nachten van mijn nageslacht me langzamerhand op?

Eergisteren moest ik voor mijn werk een dagje naar onze hoofdstad. Zo één keer per maand maak ik dit saaie retourtje Maastricht – Amsterdam. ‘s Morgens vroeg op, ‘s avonds laat thuis. Vooral de terugreis maak ik daarom zo aantrekkelijk mogelijk. Voorzien van voldoende spijs en drank duw en trek ik me naar de eerste klas stiltecoupé. (Mijn werkgever betaalt!) Ik kies bij voorkeur een eenpersoons zitplaats. Ik ben namelijk als de dood dat ik na een kort slaapje kwijlend wakker word met mijn hoofd op de schouders van mijn onbekende buurman.

Ik plof neer in mijn veroverde, eersteklas stoel. Rugleuning omlaag, mp3-speler aan en voor de komende twee en een half uur oogjes dicht en snaveltje toe. Het einde van het eerste couplet van Jacques Herb’s ‘Een man mag niet huilen’ heb ik volgens mij al niet meer bewust meegekregen. Ik droom waanzinnig; ik word gekust en gekroond en met ka-ka-ka-kado’s overstroomd, terwijl de trein richting zuiden van het land rijdt. Dit is wat de NS nu bedoelt met aantrekkelijke openbaar vervoer. Tenminste…

Net voor dat ik mijn geile droomprinses en ex-K3 Kathleen verliefd doch dringend verzoek haar voorgenomen verloving af te lasten en het alsjeblieft met mij te proberen, word ik abrupt van mijn roze wolk gesodemieterd door een ferme klop op mijn schouder. Een pafferige NS-moeder (je kent ze wel: foute kleur oogschaduw, getekende wenkbrauwen en een loensende blik) vraagt mij vriendelijk om mijn vervoersbewijs. Half slapend grijp ik uit automatisme naar de beurs in mijn jaszak en toon verplicht mijn voordeelurenkaart. Met haar linker oog controleert ze mijn bewijs terwijl ze met haar rechter oog de Sudoku-puzzelende meneer aan de andere kant van het gangpad in de gaten houd. Ik dacht nog: een kameleon doet je dat niet na! Na haar akkoord ben ik binnen een minuut weer onder zeil.

Vlak voor Utrecht Centraal staat er wederom een conducteur aan mijn arm te sjorren met eenzelfde verzoek. De norse man, die in zijn blauwe uniform met iets te kleine pet übermenschlige trekjes vertoont, heeft schijnbaar plezier in deze abrupte slaapverstoring. Met schrik constateer ik dat mijn beurs onvindbaar is. Deze had, tijdens het opnieuw indoezelen, zelfstandig zijn weg richting schaamstreek gevonden, was enkele seconden onvindbaar, maar daardoor lekker op lichaamstemperatuur. Ook na deze zinloze tussenkomst ben ik al weer vrij snel niet meer van deze wereld en keer ik terug naar mijn lieve Kathleen.

Nog geen kwartiertje later word ik voor de derde keer gewekt. Voor me staat een man van, ik schat, eind 115 jaar. Ik dacht even in hem Freddie Krueger uit A Nightmare on Elm Street te herkennen. Het was zo’n man die je er van verdenkt al lang dood te zijn; alleen hij heeft dat zelf nog niet in de gaten. Een man waarvan ik zeker weet dat hij iedere avond in het mortuarium terug wordt geschoven in de koelcel, zodat hij de volgende dag ook nog enigszins toonbaar zijn werk kan doen. Het bleek een marktonderzoeker van Synovate die steekproefsgewijs meet met welke verschillende vervoerbewijzen wordt gereisd. En weer moet ik mijn kaartje laten zien. Ja zeg, rot even helemaal op! Drie keer controle in pakweg drie kwartier. Steek je eigen kaartje lekker daar waar geen licht kan komen en laat mij alsjeblieft met rust.

Het zal je niet verbazen dat ik na deze derde keer, inmiddels enorm sacherijnig, de slaap niet meer kon vatten. Ik had me verheugd op een ontspannen terugreis maar het werd een ergerlijke teleurstelling. Thuis ben ik voor de teevee alsnog ingedut; oververmoeid van een slopende droomreis. Enne…, ik moet je het antwoord van Kathleen helaas schuldig blijven.

dotline_470x1
1.576 views | reageren | 1 reactie | print | bloglink | e-mail | delen
categorie: openbaar vervoer | terug naar boven

1 reactie op deze blog:

    Dionne - 28 maart 2010, 11:54 uur

    Super, heb dubbel gelegen. Maar Kathleen?!?!niet Josje?!?!





reageer ook op deze blog




* verplichte velden

footer line


home | reageer@boosopdelucht.nl | RSS-blogs | inlog | sitemap | google analytics | disclaimer
Deze weblog wordt bijeengehouden door WordPress 2.8.4. Sohosted dient als gastheer.
© 2017 boosopdelucht.nl