Begin vorige week vond ik op weg naar mijn werk een briefje van vijf euro. Half gevouwen en verfrommeld midden op het zebrapad. Deze dag begint dan ook verrassend plezierig door deze financiële meevaller en gelijk schieten er een keur aan bestedingsmogelijkheden door mijn hoofd over wat te doen met de net ontdekte, geldelijke vondst. Gezien de hoogte van het bedrag is de investeringskeuze nogal beperkt, maar het blijft hoe dan ook een geluksbiljet. Is dit toeval of een teken van boven? Is dit de vijf euro die ik moet besteden aan twee krasloten waardoor ik beslist minimaal een miljoen win? Moet ik mijn familie laten delen in het geluk en verdwijnt het briefje in de spaarpot van mijn dochtertje? Of open ik een spaarrekening en kijk hoe deze vijf euro in de komende vijfentwintig jaar uitgroeit tot een tegenvallend vermogen? Ik heb nog geen keuze durven maken. Het waardepapiertje zit nog veilig in mijn poeplap en zal straks beslist onbewust worden besteed in de bedrijfskantine of aan een vette bek veroorzaakt door een grote friet mayo en een berelul speciaal. Hoe dan ook, deze dag is in ieder geval goed begonnen en met deze positieve overpeinzing vervolg ik mijn weg op de voetgangersoversteekplaats.

Op een zebrapad durf ik normaliter wel met een zekere vastberadenheid, zonder het als klein kind zorgvuldig aangeleerde links rechts en nog eens links kijken, over te steken. Ook wanneer ik vermoed dat de aankomende auto’s niet meteen de intentie hebben ook daadwerkelijk te stoppen, loop ik meestal zelfverzekerd de straat op. It’s livin’ on the edge, maar gun mij ook af en toe mijn kleine dosis opwinding. Na vandaag bedenk ik me echter twee keer voordat ik zelfverzekerd de eerst stap op de witte strepen zet en blijkt de verkeerswijheid ‘voorrang neem je niet, voorrang krijg je’ toch niet geheel uit de heldere blauwe morgenlucht gegrepen.

Ik zie haar al van verre aankomen fietsen op haar, met plastic bloemetjes versierde, HEMA-omafiets: de arrogante Paris-Hilton-look-a-like. Zo’n sexloze weegschaalfetischiste die zich met een niet te knagen rauwkostsalade en een flesje water dagelijks een verplicht rantsoen oplegt om een lijfje te houden waarbij de voor- en achterkant qua lichaamsbouw identiek zijn. Een vormloos gestel waarbij alleen haar arrogante smoelwerk het herkenningspunt is om te weten tegen welke kant je moet praten. Een nog-te-stom-om-te-poepen-verschijning die, hoe meer ze mij nadert, steeds meer lijkt te accelereren. Begrijpelijk! De tegenwind krijgt immers geen vat op haar splinterlichaam en kan onmogelijk spelbreker zijn in haar inmiddels opgelopen, voor de binnenstad onverantwoordelijke fietssnelheid. Ik houd haar nauwlettend in de gaten terwijl ze nu toch echt beangstigend dichtbij komt. Ik mag toch hopen dat haar fiets recent een goede onderhoudsbeurt heeft gehad en ze haar ouderwetse terugtraprem per direct gaat gebruiken.

Wanneer ik driekwart van het zebrapad achter me heb gelaten en nog slechts twee witte strepen van de overkant ben verwijderd, flits ze echter met een arrogante uit-de-weg-want-je-denk-toch-niet-dat-ik-voor-jou-ga-stoppen-oogopslag tussen de wèl wachtende auto’s door, rakelings voor mij langs. Ik voel de fietsbandjes nog net niet over de punten van mijn schoenen, maar de met hockeyspullen volgepropte Kitsch-Kitchen-fietstas schamt mijn knieën. Ik voel haar lichaamswarmte langs me gaan en de Oilily-eau-de-Toilette kringelt richting mijn neus. Zonder blikken of blozen trapt ze dapper door, zich schijnbaar van geen kwaad bewust. Haar zelfingenomen smikkel fier in lucht, zonder één keer achterom kijken of enige verontschuldiging. De automobilist die mij wel ruim van te voren de zekerheid gaf zonder enig risico over te steken, zie ik met een duidelijk ongeloof het onverantwoorde gedrag van het studentje gadeslaan.

Van schrik doe ik nog net niet in mijn broek, maar mijn ontsteltenis is er niet minder om. Het scala aan verwensingen dat in mijn hoofd de revue passeert, is te erg om hier op te schrijven. Aan de binnenkant van mijn ogen maak ik haar uit voor gratekut en stinkend hondehijgsel. Achteraf gezien had ik het liefst haar hockeystick tussen de spaken van haar achterwiel willen zetten en werden alle voorbijgangers, zo vroeg in de morgen al, getrakteerd op een spectaculair acrobatische straatact waar een goed getrainde Cirque-du-Soleil-artieste jaloers op zou zijn. Ik had er beslist geld voor over gehad wanneer ze bij het noodgedwongen uitwijken met haar stalen rosje een enorme glijder over het asfalt had gemaakt waarbij haar blote, geladyshavede beentjes lichtelijke averij zouden oplopen.

Dat zou nog eens een rechtvaardige besteding van mijn gevonden kapitaal zijn. Nog bijkomend van de consternatie wens ik haar alle ziektes van de wereld toe en loop geïrriteerd verder.

Nu is onze kleine spruit, zoals velen van haar leeftijdsgenootjes, de laatste maanden helemaal gek van Bumba. Het is dan ook een aan zekerheid grenzende vanzelfsprekendheid dat de ietwat spastische clown uit de Belgische Studio100-koker ons tijdens de toch al onaangename autoreis begeleidt om de achterbank te amuseren en door middel van horen, zien en zwijgen vanuit die richting de overlast zo veel mogelijk te beperken. De verhaaltjes worden op het DVD-doosje aangekondigd als zijnde uitzonderlijk veel kijk- en luisterplezier. Van het kijkplezier heb ik als chauffeur niet veel last; des te meer van de luistervreugde. De twintig beste afleveringen van het eerste seizoen tetteren in herhaling vanaf het vertrek uit de DVD-speler achterin mijn hoofdsteun. Een koptelefoontje wordt door ons divaatje beslist nog niet geaccepteerd en de in-ear-oordopjes van mijn iPod blijken nog te groot voor de kleine oorschelpjes. Bij het constante nonni-nonni-gekwetter van Kiwi, het irritante gegrinnik van Bumbalu en het gezapige Nanadu-dansmuziekje overweeg ik toch nog even de oordopjes met Ducktape aan haar hoofdje te bevestigen.

Regelmatig verdwijnt een lopend buffet van zoetigheid richting onze minipassagier, dat vervolgens in groot enthousiasme wordt ontvangen. Ondanks dit uitgebreide kijk-, luister- en eetarrangement, blijkt Bumba al bij het passeren van de Nederlands-Belgische grens (We zijn pas een half uur onderweg!) niet meer interessant. We hebben nog een lange reis te gaan en stappen hoopvol over op alternatief B.

In de dagen vooraf kwamen we er namelijk door middel van enkele generale repetities achter dat kinderliedjes onze dreumes ook wel kunnen bevallen. Wat zeg ik; bij de eerste tonen van ‘In Holland staat een huis’ of ‘Hansje pansje kevertje’ valt dochterlief zwaaiend met haar vingertjes zelfs in comateuze toestand. Ik heb nog snel een aantal liedjes illegaal gedownload en kwam tot een ceedee met maar liefst 65 mp-drietjes met een verscheidenheid aan Hollandse wijsjes; goed voor meer dan 50 minuten zingplezier. We zetten de ceedee op shuffle en vier maal repeat. Een snelle rekensom geeft aan dat we aan het eind van de playlist beslist bij onze uiteindelijke bestemming moeten zijn.

Anderhalf uur is het een en al jolijt wat de klok slaat en onder het motto ‘ken je klassiekers’ neuriën pappa en mamma vrolijk mee met Moriaantje, Op een klein stationnetje en Berend Botje. Op zich al belachelijk natuurlijk dat er in je langetermijngeheugen onbewust kostbare ruimte wordt gebruikt zodat je na ruim dertig jaar deze apekool nog zonder veel nadenken kan meegeiten – maar dat terzijde. Na de vierde herhaling van Zakdoekje leggen, een aantal gemiste afslagen op de Franse autosnelweg en enkele asociale, überchauvinistische, Camembert-vretende medeweggebruikers, begint het gereutel van De Frivole Zangzaatjes uit Ruttemerkut me echter danig te irriteren. Om de vakantiestemming toch enigszins aangenaam te houden begin ik al snel dwangmatig met mijn eigen versies op de muzikale, oud-Hollandse folkoren. (Gezien de nog zeer beperkte woordenschat van onze dochter hoef ik me voorlopig nog niet druk te maken over papegaaiengedrag.)

In een Groen, Groen Knolleland krijgen twee parmante haasjes niet alleen een kogel in hun poot, maar ook in hun kloten. Verder heb ik m’n wagen volgeladen vol met loopse hoeren; heeft de koster (Die van Bim, Bam, Beieren.) enorme dikke eieren en heeft Opa Bakkebaard een leuter en die leuter doet het goed. In plaats van Hoofd, Schouder, Knie en Teen zijn er legio andere intieme lichaamsdelen te combineren en dat ik twee heksen samen zag sexen is nog een kinderlijk-keurige variant. Het antwoord op de vraag waar Roodkapje henen gaat en wat Catootje op de botermarkt allemaal van boter kan maken is zelfs te schunnig om überhaupt op te schrijven. Zo houden we de sfeer enigszins gezellig, maar afzien is het zeker. En dan te weten dat dezelfde afstand over een week in de tegengestelde richting wederom moet worden afgelegd.

Ik begrijp plots vanwaar de naam van Nederlands grootse aanbieder van autovakanties. Ik vind het in ieder geval VRIJuit onbegrijpelijk dat mensen VRIJwillig meer dan veertien uur in een auto richting Toscane, de Provence of het Kroatische Istrië rijden al dan niet met één, twee of zelfs drie blèrende kids op de achterbank. Een VRIJwel afgeladen kofferbak, een VRIJ goed gevulde skibox, te veel fietsen op de VRIJ praktische fietsdrager, een VRIJ onhandige koelbox tussen moeders benen en het kleine beetje aanwezige beenruimte VRIJwel geheel volgestouwd met de laatste hoognodige restjes bagage. Lag ik vroeger met een kussen en dekbed de gehele reis languit op de achterbank; mijn dochtertje zit minimaal vijf uur VRIJ ongemakkelijk vastgeketend in een VRIJ onbehagelijk, door TNO VRIJ uitvoerig getest, kinderstoeltje, dat na enkele uren al VRIJ vervelende doorzitplekken veroorzaakt waardoor ze bij wijze van spreken met een open ruggetje op onze vakantiebestemming arriveert. VRIJ aantrekkelijk allemaal!

Volgend jaar dus gewoon weer VRIJ comfortabel met het vliegtuig; samen met de kinderliedjes en met Bumba. De ordinaire liedteksten laat ik dan VRIJelijk maar achterwege.

Belangrijk voor het verhaal is wel even te vertellen dat mijn eigen huisarts wegens ziekte zijn praktijk al geruime tijd niet kan voeren. Ik zal het daarom met een vervanger moeten doen. Tenminste, ik ga er met enige zekerheid van uit dat ik een vervangER zal treffen. Ik mag toch hopen dat het geen vervangSTER is die ik moet confronteren met mijn delicate kwestie? Bij een vrouwelijke dokter ga je voor schaamlipcorrecties, eierstokkwaaltjes, vleesboompjes of tepelkloven, maar niet voor problemen met het afweergeschut. Nee, in mijn geval moet het beslist een mannelijk substituut zijn die uit eigen ervaring weet hoe met het gereedschap om te gaan. Ik heb daarbij geen representatief marktonderzoek nodig om te stellen dat 200% van de Nederlandse mannen hier net zo over denkt.

Zittend in de drukke wachtkamer hoor ik een diepe mannenstem vanuit de behandelkamer. Het geluk is blijkbaar met de dommen en met een ontiegelijk pak van mijn hart blader ik gelijk een stuk geruststellender in de Marie Claire uit de aanwezige leesmap. Wanneer de deur van de praktijkruimte echter opengaat, blijkt deze stem niet afkomstig van de vervangend huisarts, maar van een schijnbaar slechthorende patiënt. De oude man tettert zo onnoemelijk hard, dat zelfs ver buiten het praktijkgebouw de uitgebreide beschrijving van zijn lichamelijke klachten zonder enige moeite is te volgen. Vervolgens stapt een jong, net voor huisartsgeneeskunde afgestudeerd meisje in een nieuwe, witte doktersjas de wachtkamer in om haar volgende patiënt uit te nodigen. Slik!

Ik zit als vastgenageld op mijn wachtkamerkruk. Het voelt alsof rigor mortis zich plots meester heeft gemaakt van mijn lichaam en verstijfd van schrik trek ik wit weg. Gezien de ziektegevallen om me heen valt dit gelukkig niet op. Mijn rikketik gaat plots flink te keer zodat ik net zo makkelijk door kan als chronisch hartpatiënt. Bij het horen van mijn naam schieten de meest idiote uitvluchten schielijk door mijn hoofd om alsnog zo snel mogelijk een uitweg te vinden uit deze precaire samenloop van omstandigheden. Ik had het kunnen weten. Ik hàd het kunnen weten. Waarom zit mijn eigen, vertrouwde huisarts potverdomme dan ook niet op zijn plek? Meer dan 70% van de Nederlandse huisartsen is van het mannelijk geslacht, maar wanneer je er een nodig hebt, dan zijn ze er niet.

Word ik niet in allerijl weggeroepen door een mobiel belletje met een boodschap van levensbelang? Ik kan op het moment suprême ook quasi-naïef vragen naar mijn bloeddruk, cholesterol of verzoeken mijn oren uit te spuiten. Mijn achternaam schalt inmiddels voor de tweede maal door de drukke wachtkamer. Ik kan natuurlijk ook gewoon niet reageren en verbazend de andere patiënten aankijken om vervolgens gezamenlijk te constateren dat meneer Peelen zich niet (meer) in dit gezelschap bevindt. “Meld je dan op zijn minst netjes af”, zou ik nadien belerend tegen mijn flink hoestende buurvrouw afgeven. Daarna kan ik op het juiste tijdstip, ongemerkt naar buiten glippen. Weliswaar zonder professionele diagnose; maar ach… met mijn klachten kom ik de komende maanden ook zelf wel klaar. De kwaal is waarschijnlijk niet levensbedreigend, had ik, al voorbereidend, op internet gegoogled. Ik heb me echter wel nog geen tien minuten geleden bij de assistente gemeld als zijnde present! Er zit niets anders op. Ik sta op en loop met het jonge dokteresje mee.

Daar sta ik dan in mijn hippe, felgekleurde boxershort van een bekende Zweedse oud-toptennisser; zo preuts als een naaktslak in een wollen trui. Een onterechte preutsheid wellicht? Ik hoef me immers nergens voor te schamen. Uit vergelijkend warenonderzoek mag ik met enige zekerheid stellen dat ik niet aan het eind van de wachtrij stond toen onze schepper de mannelijke geslachtsapparaten in de aanbieding deed. Met het zweet op mijn voorhoofd en op plaatsen waar ik überhaupt niet wist dat ik er zweetklieren had, laat ik het cadeautje in ieder geval zo lang mogelijk ingepakt. Toch voelt het heikele onderzoek absoluut niet gemakkelijk en al snel komt de twijfelachtige diagnose dat het wellicht gaat om een flinke blaasontsteking (Het potje met urine is inmiddels in onderzoek.) of een kleine leidingbreuk. Dit laatste moet een echo binnenkort uitwijzen.

Kortom, komende week word ik in het ziekenhuis verwacht, komen er waarschijnlijk nog meer vreemde vrouwenhanden aan mijn mannelijkheid en worden er warempel ook nog foto’s van gemaakt. Misschien mag ik een afdruk als herinnering aan deze hachelijke gebeurtenis. Leuk voor in een lijstje of in ons familiealbum? Ik laat het wederom ongemakkelijk over me heen komen.

Mijn winterdepressie ligt inmiddels in een ver verleden, maar heeft zo langzamerhand wel plaats gemaakt voor een, misschien nog wel grotere, zomerdeceptie. Vanaf een bepaalde leeftijd namelijk, bereikt de sexy, zomerse haute couture een onmiskenbaar dieptepunt, gekenmerkt door wansmaak in kledingstijl in combinatie met onesthetisch, lijfelijk voorkomen. Je kunt wellicht beter spreken van een gênante, hete couture: foute zomerkleding die het lillende vlees, de zweterige hangborsten, overmatige lichaamsbeharing en de met spataders getekende benen met een hoog steunkousgehalte niet weten te verhullen.  

’s Morgensvroeg hebben velen bijvoorbeeld al problemen met hun lokale waterhuishouding waardoor grote zweetplekken prijken onder menig oksel. De geurontwikkeling rondom deze transpiratieterroristen is aan het begin van de dag al niet te harden; laat staan bij de late zonsondergang. Anderen denken deze natuurlijke uitwaseming te verkomen door het dragen van ordinaire hemdjes zonder mouw. Dit ongeciviliseerd bovenstuk legt zaken bloot die ik van mijn medemens absoluut niet wil zien. Dachten we dat de eikenprocessierups zich alleen met genoegen nestelt op de stam van een dikke eikenboom? Het lijkt wel of deze harige Thaumetopoea Processionea een aantrekkelijker onderkomen heeft gevonden onder menig zweterige mannen- en vrouwenarm. Het bestaat echt nog: de bruin uitgeslagen oksels waarbij van voren en achter de centimeterslange, kroezige beharing zijn weg weet te vinden richting buitenlucht, geaccentueerd door onooglijke tatoeages van prikkeldraad, (ex-)geliefden of de nummers van het favoriete gerecht van het plaatselijke Chinese restaurant. En wat te denken van het bekende Piet-Paulusma-campingjacquet waarbij alleen nog de bekende poeprol onder de arm ontbreekt: knokige, behaarde melkflessen in een veel te korte out-of-bed-boxershort met Copacobana-motief, strakke wielrennersbroek inclusief aardappel of een foute kniebroek met een smoezelig, oversized t-shirt met verwassen print waarmee ik mijn auto nog geen shampoobeurt zou durven geven. Ook menig vrouwenbeen, in de wintermaanden veilig verpakt in 60 denier, laat tijdens deze hitte maar al te vaak een vergeten schapenvachtje of niets verhullende striae-eilanden zien. 

Zijn de jonge meisjesvoetjes om te strelen; de blote hoeven van de oudere generatie zijn daarentegen een voorbeeld van walging en onpasselijkheid. Ik heb sowieso al een afkeer van voeten in het algemeen, maar door de open zomerpumps wordt ik tijdens de ‘32 graden in de schaduw’ ongewild geconfronteerd met mijn grootste nachtmerrie. Een cocktail van grijs-gele kalknagels, likdoorns, blaren (al dan niet doorgeprikt), eeltpitten, hamertenen, diepe hielkloven, wratten, schimmels, zwemmersexcemen, ingegroeide teennagels, diverse soorten Hüttenkäse tussen behaarde tenen en andere ondefinieerbare voetknobbels (wel of niet verborgen onder een onsmakelijke pleister) wordt goed zichtbaar in de goedkope flipflops, met Disney-pins bezette Crocs, orthopedische steunsandalen of Romeinse saharastappers, die door de strak gerijgde veters van een vlezige kuit een buitengewoon gevulde rollade maken. Onze gesluierde medelander heeft daarentegen klaarblijkelijk geen enkele moeite met de aanhoudende warmte. Goed verpakt in zwarte boerka, moet de minuscule flora en fauna haastwel vrijspel hebben en zich in deze bacteriële kweekvijver tot ongekende aantallen kunnen voortplanten. 

Kortom, de eerste hittegolf van het jaar ligt achter ons en, tezamen met de laatste oranjestuiptrekkingen, zal het kwik komende dagen beslist weer tot boven de dertig graden stijgen. Wanneer we de weersvoorspellingen mogen geloven, komt er nog heel wat broeierigheid aan. Het bewustwordingsproces verloopt zo traag als een slak met verlammingsverschijnselen, maar we hebben blijkbaar toch nog iets opgestoken van de vele commerciële mode- en beatyprogramma’s op teevee. Het afschuwelijk vulgaire nethemdje en de afgeknipte spijkerbroek behoren gelukkig tot het verleden en de blauwe Scapino-badslippers met witte tennissokken zie je ook steeds minder. Echter, behaalde resultaten uit het verleden bieden absoluut geen garantie voor de toekomst.

Meestal hoor ik van afstand met gemak welk speeltuig of woonaccessoire er momenteel door de kamer wordt gelanceerd. (Zolang je iets hoort, ben je in ieder geval verzekerd van enig teken van leven.) Na deze plotse stilte leert verder onderzoek mij dat ons dochtertje de vloerlamp van pakweg 450 euro met een mooie rechtse pass heeft omgekegeld waarbij de lampenkap via de muur, de bloempot en de spitse hoek van het bijzettafeltje met een flinke smak op de grond is gestuiterd, nog even doorrolt en tegen de deurpost tot stilstand is gekomen. Onze dreumes vond de wedstrijd blijkbaar minder spannend dan mamma en pappa en vroeg, zoals een goed voetbalvandaal betaamt, op een baldadige manier voor een beetje aandacht. Dat is haar op deze manier inderdaad meer dan gelukt. Zelf zit ze, zich van geen kwaad bewust, naast de plaats delict en kijkt me aan met een grijns van oor tot oor, trost op het staaltje vandalisme door haar gepresteerd. De lamp blijkt onherstelbaar beschadigd. Het is dat er nog een 75-watt-peertje inzit om met veel fantasie een lampenkap te herkennen in het zwaar gehavende lichtobject. 

Afblijven, afblijven, en nog eens afblijven! Als volleerd bondscoaches regeren wij dagelijks over haar speelveld. Meer dan honderd keer hebben we haar duidelijk gemaakt dat de lamp inclusief een ruime straal daar om heen, verboden terrein is voor haar kleine, grijpgrage handjes. Het eigenwijsje laat echter de vele waarschuwingen quasi tot zich doordringen, draait zich om en grijpt vervolgens opnieuw naar de lampenpoot. Ergens in het kleine hoofdje wil het maar niet worden opgeslagen. Misschien is haar harde schijfje een beetje kaduuk? Kwaad worden of represailles halen niets uit. Het gaat het ene oor in… En wellicht dàt niet eens. 

Het eerst jaar hebben we het als nieuwbakken ouders heerlijk rustig gehad. Het kruipen en klimmen zit immers pas sinds kort stevig gebakken in haar motorieke gewaarwording. (Onze investigator in de dop blijkt een laatbloeiertje. Dat heeft ze van pappa!) Geen afstandbediening is intussen meer veilig en alles wordt geweldig interessant wanneer je er mee door de lucht zwaait en vervolgens knetterhard confronteert met een houten tafel, Luxaflex of een flatscreen-teeveescherm. De oven staat meerdere malen per dag onverwachts op 200 graden, Sky-radio klinkt ’s morgens vroeg als bij toverslag oorverdovend uit de speakers en de inhoud van menige lade in keuken en woonkamer wisselt regelmatig, op wonderbaarlijke wijze, van inhoud. Sneller als Speedy Gonzales zoeft ze door het huis met een souplesse waar menig stervoetbalspeler jaloers op zou zijn. 

Aanstaande donderdag neem ik in ieder geval mijn maatregelen tijdens het laatste, in mijn woonkamer inmiddels als risicowedstrijd bestempeld, groepsduel. Doeltreffend fouilleer ik haar vooraf op drank (De Roosvicee blijft in de ijskast.) en gevaarlijke voorwerpen (Alle Fischer-Price-instrumenten worden tijdelijk opgeborgen.) en belandt ons kleine voetbalvandaaltje voor twee maal drie kwartier verplicht op de bank. 

Intussen heb ik de leverancier gebeld voor het bestellen van een nieuwe lampenkap. Met maar liefst 160 euro exclusief BTW loopt de aangerichte schade aardig in de papieren. Onder het motto “de vernieler betaalt” heb ik haar Nijntje-spaarpot opengebroken waardoor madammeke tijdelijk in de rode cijfers belandt. Ook zij moet kortstondig de broekriem (of beter gezegd: de plaksluiting van haar Pampers-Baby-Dry) aanhalen en merkt ze het voorgenomen desastreuze bezuinigingsbeleid van de liberale VVD, ondanks de nog stroeve formatieonderhandelingen, nu al in haar beursje. 

Dinsdag begon bij mijn engeltje een periode die bij ons mannen bekend staat als de dagen van horen, zien en zwijgen. Uit ervaring weet ik dat je als partner in deze tijdsspanne vooral niet al te moeilijk moet doen. Wegens tijdgebrek van mijn wederhelft, laat ik ook nu net zo makkelijk mijn middagbammetje staan voor een kleine doch noodzakelijke boodschap die, wanneer niet voorhanden, deze week geregeld zal zorgen voor een vervelend bloedbad en dweilen met de kraan open! Het zal je niet verbazen dat ik niet helemaal thuis ben in deze productcategorie, dus voer ik de oude verpakking mee; veilig in de binnenzak van mijn colbert. Het is dus gewoon een kwestie van vergelijken…, dacht ik nog!

’s Middags spoed ik me naar Albert (Heijn, welteverstaan). Met voldoende gêne zoek ik zo onopvallend mogelijk het rek met mutsartikelen waar ik vervolgens onverwachts wordt geconfronteerd met een enorm assortiment maandverband, nachtverband, miniverband, stringverband, inlegkruisjes, met vleugels, zonder vleugels, superdun, uitzonderlijk dik, met aloë vera en kamille, ultra-zacht bovenlaagje of ecologische tampons met perfecte pasvorm (Wie wil er überhaupt een niet passend model?). Ook signaleer ik al snel dat ik, ondanks dit enorme aanbod, de specificaties van de oude verpakking niet kan terugvinden tussen het Always-, OB-, Alldays-, Kotex-, Libresse- en huismerk. Ik vrees dat de verantwoordelijkheid voor het zoeken van een goed stelpend alternatief nu bij mij ligt. De bewakingscamera’s signaleren beslist mijn plots opkomende cognitieve dissonantie in het gangpad van de voorbipsverzorgende artikelen:
Pak ik maandverband?
Nee, lijkt me frisser de inleg per dag te verschonen.
Nachtverband?
En overdag dan?
Inlegkruisjes?
Toch maar niet. Wij zijn niet zo extreem Katholiek opgevoed.
Met vleugels?
Ook niet. Ze is helemaal geen zweverig type en staat met beide benen stevig op de grond.
Met aloë vera en kamille dan?
Toevalligerwijs houd ik wel van een vers geplukt veldboeketje.
Het huismerk laat ik maar voor wat het is en pak de ultra-dikke-grootverbruik-versie. Ik ga voor zekerheid!

“Ik schaam me niet! Waarom zou ik me moeten schamen? Nergens voor nodig. Dit is normaal, heel normaal. Dit ís toch ook gewoon heel normaal. Nou dan!”, prent ik mezelf op weg naar de kassa, net niet voldoende overtuigend, in mijn hoofd. Om niet alleen met het vrouwenspul bij de caissière aan te komen, pak ik in alle haast nog een fles tomatenketschup. Ik voer de boodschap zo onopvallend mogelijk mee naar buiten en terug op mijn werkplek open ik nog even de verpakking op het aangekochte meisjesartikel qua inhoud te inspecteren. (Alsof ik pretendeer ook maar enig verstand van zaken te hebben om het net aangekochte op juistheid te controleren.) Vervolgens stop ik het aangebroken pakje in mijn laptoptas om deze beslist alleen achter mijn eigen voordeur pas weer te voorschijn te halen.

Tijdens de tweede helft van mijn drukke werkdag, vergeet ik echter al snel de delicate inhoud van mijn computertas. Pas op het moment dat ik tijdens mijn terugreis nog even de laptop tevoorschijn haal voor een korte mailcheck, komt niet alleen de tomatenketchup tevoorschijn, maar vliegen ook de losse verbandjes uit het aangebroken doosje Always door het gangpad van de drukke treincoupé. Een aardig meisje tegen over mij helpt mee verzamelen.

Ik doe nóóit meer een boodschap!

Brulshirts, bierhoeden, bongostampers, boa’s, schminkstiften, supportersvlaggen, trommels, megafoons, boxershorts, fluitjes, zonnebrillen, kofferbakstaarten, supporthorens, opblaaspruiken, antenneballetjes, knuffelleeuwtjes, vuvuzela’s, samballonnen..…
Het is slechts een greep uit het oranjeassortiment dat momenteel op iedere straathoek te koop is. Pakweg enkele dagen voor het begin van het populairste sportevenement ter wereld zorgt Koning Voetbal weer voor een optimistische, Hollandse koorts waarbij zelfs de zwaarste dosis Paracetamol niets kan uitrichten. We worden al weken opgehitst en overstelpt met commerciële voetbalprullaria onder aanvoering van de bekende supermarkten.

Albert Heijn is na het Wuppie- en Welpiesucces al lang niet meer uniek. Dit jaar worden de Beesies gegarandeerd een zeer gewild verzamelobject, maar zijn inmiddels meer van hetzelfde. Zo heb je de Oranjebungels van Super de Boer, de Voetbalgogo’s van C1000 of de WK-handjes van Dirk, Bas en Digros. Zelf doe ik wekelijks mijn levensmiddeleninkoop bij grootgrutter Plus waar me bij de kassa al drie weken lang WK-juichbandjes om de arm worden gehangen. Bij elke vijftien euro aan boodschappen ontvang je zo’n plastic China-made-frutseltje in de kleuren van één van de deelnemende voetballanden. Mij groeien de polsbandjes inmiddels tot vlak onder de oksel waardoor de bloeddruk in mijn rechter arm tot exceptionele waarden wordt opgedreven en mijn hand afsterfverschijnselen begint te vertonen. Vooral het kleine grut wordt via indoctrinerende commercials op hun voetbalhartje gedrukt dat het wel zo belangrijk is alle tweeëndertig bandjes te sparen. Natuurlijk heeft een marketingpik van Plus bedacht een bandjesschaarste te creëren door een aantal missende landen uit de collectie pas in de laatste actieweek te distribueren. Bij binnenkomst word ik daarom al overvallen door de plaatselijke juichbandjesmaffia met het verzoek zodadelijk mijn quasi-gratis polsversiering in te leveren of op z’n minst te ruilen om zo hun verzameling als eerste te complementeren.

En wat de denken van de A-merk-merchandise in de vorm van de Heineken-pletterpet, het Honig-wk–shirt, het TUC-kratkussen, de Haust-oplaasdoel, de TNT-Toeoeoeter, de Praxis-thuistribune, het Jupiler-Jup-Holland-Jup-shirt of de Dutch Dress van Bavaria. De Maag Lever Darm Stichting komt zelfs met oranje wc-papier bij een minimale donatie. De bijbehorende campagne ‘Kijk achterom! Check bij elke veeg de vorm en kleur!’, lijkt in ieder geval geslaagd nu iedereen hierdoor met een oranje hol rondloopt. En dan heb ik het nog niet over de straten versierd met oranje vlaggetjes of de met plastic afdekzeil ingepakte premie-A-rijtjeshuizen in de als Vogelaar-wijk bestempelde volksbuurten. (Zo in plastic verpakt overigens al een aanzienlijke vooruitgang!) Daar vloeit op wedstrijddagen vanaf ’s morgensvroeg de alcohol al bovenmatig uit de beertenders, staat een nog lang niet afbetaalde flatscreen onder een gammele partytent midden op de met lint afgezette straat en ligt het houtskool al te gloeien in de niet als brandveilig gecertificeerde oranje wk-barbecue, gratis verkregen met kluspunten van de Gamma. Kortom, een oranjehysterie waar menig Koninginnedagorganisatie van zou watertanden; en dat allemaal mogelijk gemaakt met het exclusieve Blokker-Oranje-Straatpakket.

Natuurlijk is de in oranje uitgedoste twaalfde man onmisbaar voor ons nationale elftal. Natuurlijk wordt er de komende weken in de rest van de wereld met jaloerse blikken gekeken naar de dolenthousiaste oranjesupporters bedekt met de meest idiote tribune-instrumenten. Maar van deze oranje voetbalhausse raak ik zo langzamerhand in een tamelijke staat van ontbinding. Ruim twintig jaar geleden had ik alleen het Panini Europa Cup stickerboek. Dat voldeed prima om in voetbalextase te geraken; en dan werden we ook nog kampioen! Laten we de groeiende oranje-euforie een beetje temperen tot dat de verwachtingen eindelijk weer eens worden waargemaakt; anders is straks de collectieve teleurstelling weer enorm, alle absurditeit abrupt voorbij en kunnen we eindelijk verder met een heerlijk rustige zomer.

De grootste televisieproductie van Europa, die dit jaar tijdens de finale naar schatting tegen de 700 miljoen kijkers zal trekken, is trouwens al jaren het toonbeeld van zeer slechte smaak. De vooral onder nichten populaire camphappening is de laatste jaren verworden tot een internationaal rariteitenkabinet van een absurdische Pirates-of-the-Caribbean-act, een zingende kalkoen, een ultra-orthodoxfoute verentranseksueel, een trommelende terminale oma of een groep orcs uit middle-earth bekend uit de verhalen van Tolkien die er vervolgens ook nog met de overwinning vandoor gaat. Het evenement gaat daarnaast al jaren gebukt onder vriendjespolitiek en internationale kontenlikkerij waarbij diverse landen elkaar paaien tijdens de inmiddels meer dan zestig minuten durende puntentelling. Spanje en Portugal spelen samen onder één hoedje en ook de puntentoekenning tussen Oostenrijk en Zwitserland is al jaren een uitgemaakte zaak. De Scandinavische landen gooien het onderling voortdurend op een akkoordje en houden elkaar net zo makkelijk van de nul-puntenpositie. En doordat meer dan drie miljoen Turken ons buurland bevolken, gaan er vanuit Duitsland ieder jaar weer twaalf punten richting Ankara en vallen wij als wedijverende westerburen bij de Duitse beoordeling standaard buiten de boot. En volgens mij hoeft Griekenland de komende jaren ook niet meer te rekenen op een mooie eindscore na onze gedwongen financiële miljardensteun aan het bankroete Athene.

Holland is buiten zijn landgrenzen geliefd maar heeft blijkbaar te weinig echte boezemvrienden. De Oost-Europeanen daarentegen worden al jaren verdacht het festival te saboteren door er hun eigen enclavefeestje van te maken. De ex-communisten hebben zich door onderling dood en verderf de laatste jaren sneller opgedeeld dan een eicel vlak na bevruchting, waardoor het deelnemersaantal aan het songfestival evenredig is gestegen. Gek dat ze elkaar dan toch steeds weer de hoogste noteringen toeschuiven. (Ik heb sowieso niet zo veel op met Oost-Europa en in het bijzonder de Oostblokvrouwen met snorretjes en een behaarde derde oksel waarmee je zonder veel moeite een winterdekbed zou kunnen vullen. Maar dat even terzijde.) En waarom mogen landen als Marokko, Israël, Egypte, Jordanië en nog meer van dat fata-morgana-volk meedoen aan een Europese liedjeswedstrijd? Ik vraag me dan ook schromelijk af waarom grootfinancierders Duitsland, Frankrijk, Spanje en Engeland sowieso nog geld steken in een wedstrijd waarmee ze zelf de afgelopen decennia weinig succes hebben geboekt.

Zoals gezegd, Nederland gaat ook dit jaar in de halve finale weer roemloos ten onder; en dat is niet helemaal alleen de schuld van stemmend Europa. Laten we ook zelf het boetekleed aantrekken. Wij hebben deze afgrijselijke oorwurm immers te danken aan het altijd gezellige, oerburgerlijke ter-land-ter-zee-en-in-de-lucht-TROS-publiek. Wanneer je dwarsdoorsnede van de grootste familie van Nederland een liedje laat voteren, is dat vooraf al trekken aan een dood paard. Daar kan de koningin-moeder van het Nederlandse levenslied en tevens coach Marianne Weber verder ook weinig aan doen. Schrijver en componist Vader Abraham daarentegen heeft op de valreep zijn laatste minutes of fame gehad en kan zijn nog resterende jaren weer verder teren op zijn inmiddels prehistorische en al lang achterhaalde, wereldwijde smurfensucces.

Bestaat er dan überhaupt nog een kans dat Nederland ooit een overwinning behaalt? Nou…, wanneer we Beatrix in een zilverkleurige, latexfetish catsuit Viva Hollandia laten karaoken met zus Christina lapdancend in het achtergrondkoor, zie ik nog een kleine kans dat we bij de beste tien inzendingen eindigen en misschien nog wel de eerste plaats in de wacht slepen. Alleen worden we door de European Broadcasting Union gegarandeerd teruggefloten en gediskwalificeerd omdat dit liedje al een keer is uitgebracht en daarom dus niet meer authentiek.

Staat je sexrelatie al jaren in de koelkast, ligt je goesting als een slecht verteerde maaltijd op je maag en is je partners libido verder te zoeken dan de Palestijns-Israëlische vredesonderhandelingen? Wil je geen grote veranderingen, maar ben je wel toe aan iets anders? Veilig vreemdgaan bestaat. Tenminste, als je Second Love mag geloven. De zoekmachine voor wellustige avonturiers die op zoek zijn naar een discrete tweede liefde; een geheime liefde; een liefde gebaseerd op liegen, bedriegen en bedrogen worden, heeft als enige ludieke inschrijfvoorwaarde dat je al een bestaande relatie hebt, maar met te weinig seks en teveel sleur. In dat geval vind je op secondlove.nl een spannende belevenis met iemand die, net als jij, niet uit is op een vaste verhouding, maar zin heeft in een flirt of een losse affaire. Overspel is zo oud als de weg naar Rome; dus waarom dan niet reguleren?

Carteblanche68 is 44 jaar, heeft een lieve vrouw en twee schatten van dochters. Hij vindt zichzelf zeker niet onaantrekkelijk en zoekt speelse, ondeugende ontmoetingen. Hij is voornamelijk op zoek naar verboden vruchten omdat die nu eenmaal het lekkerst smaken. Zijn leven is overgoten met een flinke dosis humor en zijn positieve eigenschappen zijn eerlijkheid en betrouwbaarheid. Hij ziet in dit geheime avontuur ook een therapeutische werking en fakers hoeven niet te reageren.
Draakje1970 is een sterke, spontane vrouw die met beide benen stevig op de grond staat maar steeds vaker de lentekriebels mist. Ze gaat zingend door het leven maar laat altijd ruimte voor wat extra muziek. Ze speelt graag met vuur mits dit zorgvuldig gebeurt en is niet voor één gat te vangen. Ben jij die leuke man met stiekeme fantasieën die weet om te gaan met spanning zonder zekerheden of toezeggingen? Dan moet je beslist bij Draakje1970 zijn.

Loop je als stiekeme gebruiker enig risico? Ben je gek! Onder het motto ‘niets moet, alles mag’ zitten beide partijen immers onder dezelfde geheime condities onder elkaars kleren te friemelen op een verlaten parkeerplaats of in een sowieso al met illegale prostitutie gevuld Van der Valk Motel, om hun jarenlang opgespaarde geilheid op een geniepige manier te stillen. Dit alles terwijl je huisgezin niets vermoedend aanneemt dat het overwerken de laatste tijd wel heel erg vaak voorkomt terwijl het extra inkomen als sneeuw voor de zon verdwijnt. Is zoveel avonden per week sporten nu echt nodig terwijl van het resultaat nog maar weinig is te zien? En mamma is sinds kort wel erg druk met het voorzitterschap van de hobbyclub Het Gestikte Naadje. Leuker wordt het wanneer beide partners undercover actief zijn. Natuurlijk is Second Love niet verantwoordelijk voor het persoonlijke verlies, de directe of indirecte schade of claims die voortkomen uit de aangeboden datingdienst. De smeerlapperij is via hun algemene voorwaarden vanzelfsprekend zorgvuldig afgedekt. Het zal je toch maar gebeuren dat je door het stiekeme gedoe weken lang erotisch zit te chatten met Bambi65 die bij de eerste verwachtingsvolle ontmoeting je eigen opgedroogde eega blijkt te zijn.

Heb ik je zinnen enorm geprikkeld en wil jij het occulte avontuur aangaan: binnen een wip en een zucht (om maar even in de context te blijven) heb je een eigen online profiel en wensenlijst met een keur aan persoonlijke sexfantasieën aangemaakt. Trek je stoute pumps aan en laat de op maat geselecteerde viespeukerij maar in je mailbox stromen. Makkelijk zat! Inmiddels gingen al ruim 30.000 smeerpijpen je voor. Voor dames is de dienst gratis; heren moeten via iDeal een abonnementsprijs van 35 euro per maand neertellen. Dat is bepaald geen kattenpis. Maar je krijgt er dan ook veel, onbetaalbare spanning voor terug. Betaal echter niet via jullie gezamenlijke betaalrekening; anders heb je, naast je opgelopen second-SAO, nog meer uit te leggen aan het nietsvermoedende thuisfront.

Wanneer de liefde van mijn leven plots de nieuwe voorjaarsmode ziet, wordt het tijd de oude garderobe aan te vullen met een, in haar ogen, noodzakelijke uitbreiding. Blijkbaar hebben er vandaag meer deze intentie want er wordt gepast en geshopt dat het een lieve lust is. De file bij de vrouwenpaskamers van de Bijenkorf wordt nog net niet door de ANWB op de radio doorgeven. Ik sta wat verveeld voor het pashokje en sla de gehaaste verkleedpartijen achter de gordijnen rustig gade. En naast me staat Bennie…

Bennie is een begin veertiger die gezien zijn uiterlijk en kledingstijl nog voor midden-twintiger wil doorgaan. Bennie is een man die voor een middagje statten langer voor de spiegel staat dan zijn vrouwelijke wederhelft. Met een overgestylde Studio-Line-Fx-Strong-coupe waarmee je het stukwerk van de muur stoot en een metro-uitstraling in het kwaadraat maal honderd, maakt hij de arrogante blits in het warenhuis. Met duidelijke tegenzin geeft en neemt hij de kledingstukken aan, die zijn vriendin – wegens een ingestelde paslimiet – niet meer mee mocht nemen naar haar hokje. De blote voeten onder het gordijn vragen Bennie dit, Bennie dat, Bennie zus en Bennie zo. Mauwend geeft hij zijn goedkeuring aan de vierkantemetermodeshow. (Altijd positief reageren! Alleen dan sta je, met een tevreden relatie, het snelst weer buiten de dameskleergoedzaak).

Ook ik sta, net als Bennie, nog steeds verplicht in de wacht. Er valt me echter wel iets merkwaardigs op aan Bennie. Bennie is een beetje bruin. Bennie is eigenlijk heel erg bruin. Bennie is, gezien het jaargetijde, afgrijselijk bruin. Het kan niet anders of Bennie heeft een king-size-abonnement op de plaatselijke zonnestudio Het Krokante Kippetje. Wanneer je Bennie ziet, met zijn all-season-Hans-van-Wilgenburg-look, twijfel je even aan zijn Germaanse afkomst. Bennie is in ieder geval niet de uitvinder van de sunblocker, wat zeg ik, hij bezit beslist meer ultraviolette straling dan ons hele zonnestelsel bij elkaar. Je ziet bij wijze van spreken de huidkanker als een tweede laag op zijn smoelwerk groeien en de uitgedroogde rimpels bij z’n ogenhoeken doen niet onder voor die van Nel Veerkamp.

Ik zelf moet minimaal twee weken in de Griekse zon wil ik een voorzichtig teint op mijn snufferd krijgen; en na een week begint mijn buitenste velletje al weer los te laten en is alles verdwenen. Zo aan het begin van de lente geef ik zelfs licht in het donker gelijk een laaghangend hemellichaam op een heldere zomeravond. Maar Bennie niet. Bennie u-veet zich een slag in de rondte en heeft een dagtaak aan het behouden van zijn Marbella-buitenkant.

Ik blijf onopvallend doch gefascineerd kijken naar de eikehouten kop van mijn buurman. Misschien kun je beter spreken over Amerikaans kersenhout; want het bruin heeft, bij een bepaalde lichtinval, meer weg van de oer-Hollandse oranje WK-kleur.
“Laat ik het misverstand voor eens voor altijd uit de wereld helpen, Bennie. Wat ik je ga zeggen, heeft waarschijnlijk nog nooit iemand tegen je durven zeggen, maar beslist velen met mij gedacht: de kleur van je porem is niet normaal, Bennie. Je denk dat je enorm geil uitziet, maar wordt wakker uit die natte droom. Je loopt compleet voor lul, Bennie! Enorm voor lul! Ik kan er echt niets anders van maken.”

En Bennie is beslist niet de enige; zoals Bennie zijn er vele anderen. Ik dacht dat het indianenvolk al ruim anderhalve eeuw geleden door de Amerikanen volledig was uitgeroeid; maar ik ontmoet de Hiawatha Oranjeneus Pocahonta’s dagelijks tijdens mijn woon-werkverkeer; het gehele jaar door. Het is alleen nog wachten op de rooksignalen. UGH!