VRIJUIT AFZIEN

geschreven op 25 augustus 2010 - 11:46 uur

Nu weet ik het zeker; mijn ideale manier van reizen is het niet en zal het ook nooit worden. Ik ben absoluut geen liefhebber van autovakanties. Toch hebben wij het, als fervent vliegvakantiegangers, aangedurfd om via Vrij Uit ons eerste reisje per automobiel naar Frankrijk te boeken.

Nu is onze kleine spruit, zoals velen van haar leeftijdsgenootjes, de laatste maanden helemaal gek van Bumba. Het is dan ook een aan zekerheid grenzende vanzelfsprekendheid dat de ietwat spastische clown uit de Belgische Studio100-koker ons tijdens de toch al onaangename autoreis begeleidt om de achterbank te amuseren en door middel van horen, zien en zwijgen vanuit die richting de overlast zo veel mogelijk te beperken. De verhaaltjes worden op het DVD-doosje aangekondigd als zijnde uitzonderlijk veel kijk- en luisterplezier. Van het kijkplezier heb ik als chauffeur niet veel last; des te meer van de luistervreugde. De twintig beste afleveringen van het eerste seizoen tetteren in herhaling vanaf het vertrek uit de DVD-speler achterin mijn hoofdsteun. Een koptelefoontje wordt door ons divaatje beslist nog niet geaccepteerd en de in-ear-oordopjes van mijn iPod blijken nog te groot voor de kleine oorschelpjes. Bij het constante nonni-nonni-gekwetter van Kiwi, het irritante gegrinnik van Bumbalu en het gezapige Nanadu-dansmuziekje overweeg ik toch nog even de oordopjes met Ducktape aan haar hoofdje te bevestigen.

Regelmatig verdwijnt een lopend buffet van zoetigheid richting onze minipassagier, dat vervolgens in groot enthousiasme wordt ontvangen. Ondanks dit uitgebreide kijk-, luister- en eetarrangement, blijkt Bumba al bij het passeren van de Nederlands-Belgische grens (We zijn pas een half uur onderweg!) niet meer interessant. We hebben nog een lange reis te gaan en stappen hoopvol over op alternatief B.

In de dagen vooraf kwamen we er namelijk door middel van enkele generale repetities achter dat kinderliedjes onze dreumes ook wel kunnen bevallen. Wat zeg ik; bij de eerste tonen van ‘In Holland staat een huis’ of ‘Hansje pansje kevertje’ valt dochterlief zwaaiend met haar vingertjes zelfs in comateuze toestand. Ik heb nog snel een aantal liedjes illegaal gedownload en kwam tot een ceedee met maar liefst 65 mp-drietjes met een verscheidenheid aan Hollandse wijsjes; goed voor meer dan 50 minuten zingplezier. We zetten de ceedee op shuffle en vier maal repeat. Een snelle rekensom geeft aan dat we aan het eind van de playlist beslist bij onze uiteindelijke bestemming moeten zijn.

Anderhalf uur is het een en al jolijt wat de klok slaat en onder het motto ‘ken je klassiekers’ neuriën pappa en mamma vrolijk mee met Moriaantje, Op een klein stationnetje en Berend Botje. Op zich al belachelijk natuurlijk dat er in je langetermijngeheugen onbewust kostbare ruimte wordt gebruikt zodat je na ruim dertig jaar deze apekool nog zonder veel nadenken kan meegeiten – maar dat terzijde. Na de vierde herhaling van Zakdoekje leggen, een aantal gemiste afslagen op de Franse autosnelweg en enkele asociale, überchauvinistische, Camembert-vretende medeweggebruikers, begint het gereutel van De Frivole Zangzaatjes uit Ruttemerkut me echter danig te irriteren. Om de vakantiestemming toch enigszins aangenaam te houden begin ik al snel dwangmatig met mijn eigen versies op de muzikale, oud-Hollandse folkoren. (Gezien de nog zeer beperkte woordenschat van onze dochter hoef ik me voorlopig nog niet druk te maken over papegaaiengedrag.)

In een Groen, Groen Knolleland krijgen twee parmante haasjes niet alleen een kogel in hun poot, maar ook in hun kloten. Verder heb ik m’n wagen volgeladen vol met loopse hoeren; heeft de koster (Die van Bim, Bam, Beieren.) enorme dikke eieren en heeft Opa Bakkebaard een leuter en die leuter doet het goed. In plaats van Hoofd, Schouder, Knie en Teen zijn er legio andere intieme lichaamsdelen te combineren en dat ik twee heksen samen zag sexen is nog een kinderlijk-keurige variant. Het antwoord op de vraag waar Roodkapje henen gaat en wat Catootje op de botermarkt allemaal van boter kan maken is zelfs te schunnig om überhaupt op te schrijven. Zo houden we de sfeer enigszins gezellig, maar afzien is het zeker. En dan te weten dat dezelfde afstand over een week in de tegengestelde richting wederom moet worden afgelegd.

Ik begrijp plots vanwaar de naam van Nederlands grootse aanbieder van autovakanties. Ik vind het in ieder geval VRIJuit onbegrijpelijk dat mensen VRIJwillig meer dan veertien uur in een auto richting Toscane, de Provence of het Kroatische Istrië rijden al dan niet met één, twee of zelfs drie blèrende kids op de achterbank. Een VRIJwel afgeladen kofferbak, een VRIJ goed gevulde skibox, te veel fietsen op de VRIJ praktische fietsdrager, een VRIJ onhandige koelbox tussen moeders benen en het kleine beetje aanwezige beenruimte VRIJwel geheel volgestouwd met de laatste hoognodige restjes bagage. Lag ik vroeger met een kussen en dekbed de gehele reis languit op de achterbank; mijn dochtertje zit minimaal vijf uur VRIJ ongemakkelijk vastgeketend in een VRIJ onbehagelijk, door TNO VRIJ uitvoerig getest, kinderstoeltje, dat na enkele uren al VRIJ vervelende doorzitplekken veroorzaakt waardoor ze bij wijze van spreken met een open ruggetje op onze vakantiebestemming arriveert. VRIJ aantrekkelijk allemaal!

Volgend jaar dus gewoon weer VRIJ comfortabel met het vliegtuig; samen met de kinderliedjes en met Bumba. De ordinaire liedteksten laat ik dan VRIJelijk maar achterwege.

LEIDINGBREUK

geschreven op 8 augustus 2010 - 09:51 uur

Er is iets mis met mijn waterleiding. Niet dat ik afgelopen weken regelmatig onder een koude douche stond of in een 30 centimeter hoge nattigheid in onze kelder. Ik ben bang dat een loodgieter mij ook niet verder kan helpen. Het gaat namelijk om mijn interne waterleiding. Ik heb het lang uitgesteld, maar nu iedere plas voelt als een brandend braambos en pijn vanuit de erogene zone via de linker lies naar mijn onderrug gaat, wordt het tijd voor een specialistische kijk op mijn zaak.

Belangrijk voor het verhaal is wel even te vertellen dat mijn eigen huisarts wegens ziekte zijn praktijk al geruime tijd niet kan voeren. Ik zal het daarom met een vervanger moeten doen. Tenminste, ik ga er met enige zekerheid van uit dat ik een vervangER zal treffen. Ik mag toch hopen dat het geen vervangSTER is die ik moet confronteren met mijn delicate kwestie? Bij een vrouwelijke dokter ga je voor schaamlipcorrecties, eierstokkwaaltjes, vleesboompjes of tepelkloven, maar niet voor problemen met het afweergeschut. Nee, in mijn geval moet het beslist een mannelijk substituut zijn die uit eigen ervaring weet hoe met het gereedschap om te gaan. Ik heb daarbij geen representatief marktonderzoek nodig om te stellen dat 200% van de Nederlandse mannen hier net zo over denkt.

Zittend in de drukke wachtkamer hoor ik een diepe mannenstem vanuit de behandelkamer. Het geluk is blijkbaar met de dommen en met een ontiegelijk pak van mijn hart blader ik gelijk een stuk geruststellender in de Marie Claire uit de aanwezige leesmap. Wanneer de deur van de praktijkruimte echter opengaat, blijkt deze stem niet afkomstig van de vervangend huisarts, maar van een schijnbaar slechthorende patiënt. De oude man tettert zo onnoemelijk hard, dat zelfs ver buiten het praktijkgebouw de uitgebreide beschrijving van zijn lichamelijke klachten zonder enige moeite is te volgen. Vervolgens stapt een jong, net voor huisartsgeneeskunde afgestudeerd meisje in een nieuwe, witte doktersjas de wachtkamer in om haar volgende patiënt uit te nodigen. Slik!

Ik zit als vastgenageld op mijn wachtkamerkruk. Het voelt alsof rigor mortis zich plots meester heeft gemaakt van mijn lichaam en verstijfd van schrik trek ik wit weg. Gezien de ziektegevallen om me heen valt dit gelukkig niet op. Mijn rikketik gaat plots flink te keer zodat ik net zo makkelijk door kan als chronisch hartpatiënt. Bij het horen van mijn naam schieten de meest idiote uitvluchten schielijk door mijn hoofd om alsnog zo snel mogelijk een uitweg te vinden uit deze precaire samenloop van omstandigheden. Ik had het kunnen weten. Ik hàd het kunnen weten. Waarom zit mijn eigen, vertrouwde huisarts potverdomme dan ook niet op zijn plek? Meer dan 70% van de Nederlandse huisartsen is van het mannelijk geslacht, maar wanneer je er een nodig hebt, dan zijn ze er niet.

Word ik niet in allerijl weggeroepen door een mobiel belletje met een boodschap van levensbelang? Ik kan op het moment suprême ook quasi-naïef vragen naar mijn bloeddruk, cholesterol of verzoeken mijn oren uit te spuiten. Mijn achternaam schalt inmiddels voor de tweede maal door de drukke wachtkamer. Ik kan natuurlijk ook gewoon niet reageren en verbazend de andere patiënten aankijken om vervolgens gezamenlijk te constateren dat meneer Peelen zich niet (meer) in dit gezelschap bevindt. “Meld je dan op zijn minst netjes af”, zou ik nadien belerend tegen mijn flink hoestende buurvrouw afgeven. Daarna kan ik op het juiste tijdstip, ongemerkt naar buiten glippen. Weliswaar zonder professionele diagnose; maar ach… met mijn klachten kom ik de komende maanden ook zelf wel klaar. De kwaal is waarschijnlijk niet levensbedreigend, had ik, al voorbereidend, op internet gegoogled. Ik heb me echter wel nog geen tien minuten geleden bij de assistente gemeld als zijnde present! Er zit niets anders op. Ik sta op en loop met het jonge dokteresje mee.

Daar sta ik dan in mijn hippe, felgekleurde boxershort van een bekende Zweedse oud-toptennisser; zo preuts als een naaktslak in een wollen trui. Een onterechte preutsheid wellicht? Ik hoef me immers nergens voor te schamen. Uit vergelijkend warenonderzoek mag ik met enige zekerheid stellen dat ik niet aan het eind van de wachtrij stond toen onze schepper de mannelijke geslachtsapparaten in de aanbieding deed. Met het zweet op mijn voorhoofd en op plaatsen waar ik überhaupt niet wist dat ik er zweetklieren had, laat ik het cadeautje in ieder geval zo lang mogelijk ingepakt. Toch voelt het heikele onderzoek absoluut niet gemakkelijk en al snel komt de twijfelachtige diagnose dat het wellicht gaat om een flinke blaasontsteking (Het potje met urine is inmiddels in onderzoek.) of een kleine leidingbreuk. Dit laatste moet een echo binnenkort uitwijzen.

Kortom, komende week word ik in het ziekenhuis verwacht, komen er waarschijnlijk nog meer vreemde vrouwenhanden aan mijn mannelijkheid en worden er warempel ook nog foto’s van gemaakt. Misschien mag ik een afdruk als herinnering aan deze hachelijke gebeurtenis. Leuk voor in een lijstje of in ons familiealbum? Ik laat het wederom ongemakkelijk over me heen komen.

HETE COUTURE

geschreven op 8 juli 2010 - 10:06 uur

Eindelijk is het zomer; en gelijk is het dan ook ontiegelijk zomer. Het klimaat in ons land kent geen gulden middenweg; zo is het maandenlang koud en nat, en plotseling, van de een op de andere dag, vallen de mussen van het pannendak met als onontkoombaar resultaat: tropisch warme middagen en zwoele, kleverige nachten. Mooie bijkomstigheid van deze Zuid-Europese temperaturen is de verschijning van de jonge to-hot-to-handle-typetjes met roodgelakte teennageltjes in schattige zomerslippertjes, ragfijne spaghettibandjes, strapless jurkjes, fleurige, korte rokjes en mooie, volle lippen, slurpend aan een flesje Bar-le-Duc-bronwater voor de nodige dorstlessende verkoeling. Mij kan dit uiterst aangename vertoon niet lang genoeg duren. Lang leve de opwarming van de aarde! 

Mijn winterdepressie ligt inmiddels in een ver verleden, maar heeft zo langzamerhand wel plaats gemaakt voor een, misschien nog wel grotere, zomerdeceptie. Vanaf een bepaalde leeftijd namelijk, bereikt de sexy, zomerse haute couture een onmiskenbaar dieptepunt, gekenmerkt door wansmaak in kledingstijl in combinatie met onesthetisch, lijfelijk voorkomen. Je kunt wellicht beter spreken van een gênante, hete couture: foute zomerkleding die het lillende vlees, de zweterige hangborsten, overmatige lichaamsbeharing en de met spataders getekende benen met een hoog steunkousgehalte niet weten te verhullen.  

’s Morgensvroeg hebben velen bijvoorbeeld al problemen met hun lokale waterhuishouding waardoor grote zweetplekken prijken onder menig oksel. De geurontwikkeling rondom deze transpiratieterroristen is aan het begin van de dag al niet te harden; laat staan bij de late zonsondergang. Anderen denken deze natuurlijke uitwaseming te verkomen door het dragen van ordinaire hemdjes zonder mouw. Dit ongeciviliseerd bovenstuk legt zaken bloot die ik van mijn medemens absoluut niet wil zien. Dachten we dat de eikenprocessierups zich alleen met genoegen nestelt op de stam van een dikke eikenboom? Het lijkt wel of deze harige Thaumetopoea Processionea een aantrekkelijker onderkomen heeft gevonden onder menig zweterige mannen- en vrouwenarm. Het bestaat echt nog: de bruin uitgeslagen oksels waarbij van voren en achter de centimeterslange, kroezige beharing zijn weg weet te vinden richting buitenlucht, geaccentueerd door onooglijke tatoeages van prikkeldraad, (ex-)geliefden of de nummers van het favoriete gerecht van het plaatselijke Chinese restaurant. En wat te denken van het bekende Piet-Paulusma-campingjacquet waarbij alleen nog de bekende poeprol onder de arm ontbreekt: knokige, behaarde melkflessen in een veel te korte out-of-bed-boxershort met Copacobana-motief, strakke wielrennersbroek inclusief aardappel of een foute kniebroek met een smoezelig, oversized t-shirt met verwassen print waarmee ik mijn auto nog geen shampoobeurt zou durven geven. Ook menig vrouwenbeen, in de wintermaanden veilig verpakt in 60 denier, laat tijdens deze hitte maar al te vaak een vergeten schapenvachtje of niets verhullende striae-eilanden zien. 

Zijn de jonge meisjesvoetjes om te strelen; de blote hoeven van de oudere generatie zijn daarentegen een voorbeeld van walging en onpasselijkheid. Ik heb sowieso al een afkeer van voeten in het algemeen, maar door de open zomerpumps wordt ik tijdens de ‘32 graden in de schaduw’ ongewild geconfronteerd met mijn grootste nachtmerrie. Een cocktail van grijs-gele kalknagels, likdoorns, blaren (al dan niet doorgeprikt), eeltpitten, hamertenen, diepe hielkloven, wratten, schimmels, zwemmersexcemen, ingegroeide teennagels, diverse soorten Hüttenkäse tussen behaarde tenen en andere ondefinieerbare voetknobbels (wel of niet verborgen onder een onsmakelijke pleister) wordt goed zichtbaar in de goedkope flipflops, met Disney-pins bezette Crocs, orthopedische steunsandalen of Romeinse saharastappers, die door de strak gerijgde veters van een vlezige kuit een buitengewoon gevulde rollade maken. Onze gesluierde medelander heeft daarentegen klaarblijkelijk geen enkele moeite met de aanhoudende warmte. Goed verpakt in zwarte boerka, moet de minuscule flora en fauna haastwel vrijspel hebben en zich in deze bacteriële kweekvijver tot ongekende aantallen kunnen voortplanten. 

Kortom, de eerste hittegolf van het jaar ligt achter ons en, tezamen met de laatste oranjestuiptrekkingen, zal het kwik komende dagen beslist weer tot boven de dertig graden stijgen. Wanneer we de weersvoorspellingen mogen geloven, komt er nog heel wat broeierigheid aan. Het bewustwordingsproces verloopt zo traag als een slak met verlammingsverschijnselen, maar we hebben blijkbaar toch nog iets opgestoken van de vele commerciële mode- en beatyprogramma’s op teevee. Het afschuwelijk vulgaire nethemdje en de afgeknipte spijkerbroek behoren gelukkig tot het verleden en de blauwe Scapino-badslippers met witte tennissokken zie je ook steeds minder. Echter, behaalde resultaten uit het verleden bieden absoluut geen garantie voor de toekomst.

VOETBALVANDAALTJE

geschreven op 23 juni 2010 - 07:36 uur

Tijdens de wedstrijd Nederland – Japan, in de 53ste minuut, net na het doelpunt van Sneijder, werd het, na een flinke klap, stil in het achterste gedeelte van onze woonkamer. Enkele seconden geleden rommelde ons dochtertje nog met van alles en nog wat tijdens de draak van een wedstrijd tegen de sushiverslindende spleetoogjes. Zelfs het vuvuzelalawaai op de tribune van het Durban Stadium werd door ons druktemakertje probleemloos overstemd. Haar rumoer kon door de NOS jammer genoeg niet worden weggedraaid, waardoor de wedstrijd – zeker met mijn minimale kennis van de voetbalspelregels – nog moeilijker was te volgen. Ondanks mijn afgrijzen voor alles wat met sport te maken heeft, volg ik het Nederlands elftal, sinds de 2-0 overwinning op Legoland, op de voet. Het zal mij niet gebeuren dat ik deze dagen niet kan meepraten over de tussenstanden in poule E, de voorspoedig herstelde hamstring van Robben of de vraag of Eljero Elia in de eerstvolgende basisopstelling moet spelen. 

Meestal hoor ik van afstand met gemak welk speeltuig of woonaccessoire er momenteel door de kamer wordt gelanceerd. (Zolang je iets hoort, ben je in ieder geval verzekerd van enig teken van leven.) Na deze plotse stilte leert verder onderzoek mij dat ons dochtertje de vloerlamp van pakweg 450 euro met een mooie rechtse pass heeft omgekegeld waarbij de lampenkap via de muur, de bloempot en de spitse hoek van het bijzettafeltje met een flinke smak op de grond is gestuiterd, nog even doorrolt en tegen de deurpost tot stilstand is gekomen. Onze dreumes vond de wedstrijd blijkbaar minder spannend dan mamma en pappa en vroeg, zoals een goed voetbalvandaal betaamt, op een baldadige manier voor een beetje aandacht. Dat is haar op deze manier inderdaad meer dan gelukt. Zelf zit ze, zich van geen kwaad bewust, naast de plaats delict en kijkt me aan met een grijns van oor tot oor, trost op het staaltje vandalisme door haar gepresteerd. De lamp blijkt onherstelbaar beschadigd. Het is dat er nog een 75-watt-peertje inzit om met veel fantasie een lampenkap te herkennen in het zwaar gehavende lichtobject. 

Afblijven, afblijven, en nog eens afblijven! Als volleerd bondscoaches regeren wij dagelijks over haar speelveld. Meer dan honderd keer hebben we haar duidelijk gemaakt dat de lamp inclusief een ruime straal daar om heen, verboden terrein is voor haar kleine, grijpgrage handjes. Het eigenwijsje laat echter de vele waarschuwingen quasi tot zich doordringen, draait zich om en grijpt vervolgens opnieuw naar de lampenpoot. Ergens in het kleine hoofdje wil het maar niet worden opgeslagen. Misschien is haar harde schijfje een beetje kaduuk? Kwaad worden of represailles halen niets uit. Het gaat het ene oor in… En wellicht dàt niet eens. 

Het eerst jaar hebben we het als nieuwbakken ouders heerlijk rustig gehad. Het kruipen en klimmen zit immers pas sinds kort stevig gebakken in haar motorieke gewaarwording. (Onze investigator in de dop blijkt een laatbloeiertje. Dat heeft ze van pappa!) Geen afstandbediening is intussen meer veilig en alles wordt geweldig interessant wanneer je er mee door de lucht zwaait en vervolgens knetterhard confronteert met een houten tafel, Luxaflex of een flatscreen-teeveescherm. De oven staat meerdere malen per dag onverwachts op 200 graden, Sky-radio klinkt ’s morgens vroeg als bij toverslag oorverdovend uit de speakers en de inhoud van menige lade in keuken en woonkamer wisselt regelmatig, op wonderbaarlijke wijze, van inhoud. Sneller als Speedy Gonzales zoeft ze door het huis met een souplesse waar menig stervoetbalspeler jaloers op zou zijn. 

Aanstaande donderdag neem ik in ieder geval mijn maatregelen tijdens het laatste, in mijn woonkamer inmiddels als risicowedstrijd bestempeld, groepsduel. Doeltreffend fouilleer ik haar vooraf op drank (De Roosvicee blijft in de ijskast.) en gevaarlijke voorwerpen (Alle Fischer-Price-instrumenten worden tijdelijk opgeborgen.) en belandt ons kleine voetbalvandaaltje voor twee maal drie kwartier verplicht op de bank. 

Intussen heb ik de leverancier gebeld voor het bestellen van een nieuwe lampenkap. Met maar liefst 160 euro exclusief BTW loopt de aangerichte schade aardig in de papieren. Onder het motto “de vernieler betaalt” heb ik haar Nijntje-spaarpot opengebroken waardoor madammeke tijdelijk in de rode cijfers belandt. Ook zij moet kortstondig de broekriem (of beter gezegd: de plaksluiting van haar Pampers-Baby-Dry) aanhalen en merkt ze het voorgenomen desastreuze bezuinigingsbeleid van de liberale VVD, ondanks de nog stroeve formatieonderhandelingen, nu al in haar beursje. 

SCHAAMSTREEK

geschreven op 14 juni 2010 - 07:35 uur

Ik woon al meer dan honderd jaren samen met mijn vriendin. Tenminste zo voelt het wel. Ik ken haar alsof ik haar zelf heb gemaakt en dat gevoel is beslist wederzijds. We weten precies wat we aan elkaar hebben, waar we wel en niet goed in zijn en wat we elkaar wel of net niet laten doen. In onze relatie kent de werkverdeling de laatste jaren overigens een kleine scheefgroei, maar ik vecht me terug in de basis om weer wat evenwicht te krijgen. Ik ben daarom de beroerdste niet en als tegenprestatie offer ik mijn lunchpauze regelmatig op voor een kleine boodschap, speciaal voor mijn prinsesje. Een vergeten verjaardagscadeautje, een gereserveerd nieuw paar zomerslippers of een bakje zongedroogde tomaatjes voor bij het avondeten haal ik zodoende zonder veel tegensputteren. Ze kan haar bestelling zelfs per mail of mobiel aanvullen tot pakweg één uur in de middag. Sympathiek!

Dinsdag begon bij mijn engeltje een periode die bij ons mannen bekend staat als de dagen van horen, zien en zwijgen. Uit ervaring weet ik dat je als partner in deze tijdsspanne vooral niet al te moeilijk moet doen. Wegens tijdgebrek van mijn wederhelft, laat ik ook nu net zo makkelijk mijn middagbammetje staan voor een kleine doch noodzakelijke boodschap die, wanneer niet voorhanden, deze week geregeld zal zorgen voor een vervelend bloedbad en dweilen met de kraan open! Het zal je niet verbazen dat ik niet helemaal thuis ben in deze productcategorie, dus voer ik de oude verpakking mee; veilig in de binnenzak van mijn colbert. Het is dus gewoon een kwestie van vergelijken…, dacht ik nog!

’s Middags spoed ik me naar Albert (Heijn, welteverstaan). Met voldoende gêne zoek ik zo onopvallend mogelijk het rek met mutsartikelen waar ik vervolgens onverwachts wordt geconfronteerd met een enorm assortiment maandverband, nachtverband, miniverband, stringverband, inlegkruisjes, met vleugels, zonder vleugels, superdun, uitzonderlijk dik, met aloë vera en kamille, ultra-zacht bovenlaagje of ecologische tampons met perfecte pasvorm (Wie wil er überhaupt een niet passend model?). Ook signaleer ik al snel dat ik, ondanks dit enorme aanbod, de specificaties van de oude verpakking niet kan terugvinden tussen het Always-, OB-, Alldays-, Kotex-, Libresse- en huismerk. Ik vrees dat de verantwoordelijkheid voor het zoeken van een goed stelpend alternatief nu bij mij ligt. De bewakingscamera’s signaleren beslist mijn plots opkomende cognitieve dissonantie in het gangpad van de voorbipsverzorgende artikelen:
Pak ik maandverband?
Nee, lijkt me frisser de inleg per dag te verschonen.
Nachtverband?
En overdag dan?
Inlegkruisjes?
Toch maar niet. Wij zijn niet zo extreem Katholiek opgevoed.
Met vleugels?
Ook niet. Ze is helemaal geen zweverig type en staat met beide benen stevig op de grond.
Met aloë vera en kamille dan?
Toevalligerwijs houd ik wel van een vers geplukt veldboeketje.
Het huismerk laat ik maar voor wat het is en pak de ultra-dikke-grootverbruik-versie. Ik ga voor zekerheid!

“Ik schaam me niet! Waarom zou ik me moeten schamen? Nergens voor nodig. Dit is normaal, heel normaal. Dit ís toch ook gewoon heel normaal. Nou dan!”, prent ik mezelf op weg naar de kassa, net niet voldoende overtuigend, in mijn hoofd. Om niet alleen met het vrouwenspul bij de caissière aan te komen, pak ik in alle haast nog een fles tomatenketschup. Ik voer de boodschap zo onopvallend mogelijk mee naar buiten en terug op mijn werkplek open ik nog even de verpakking op het aangekochte meisjesartikel qua inhoud te inspecteren. (Alsof ik pretendeer ook maar enig verstand van zaken te hebben om het net aangekochte op juistheid te controleren.) Vervolgens stop ik het aangebroken pakje in mijn laptoptas om deze beslist alleen achter mijn eigen voordeur pas weer te voorschijn te halen.

Tijdens de tweede helft van mijn drukke werkdag, vergeet ik echter al snel de delicate inhoud van mijn computertas. Pas op het moment dat ik tijdens mijn terugreis nog even de laptop tevoorschijn haal voor een korte mailcheck, komt niet alleen de tomatenketchup tevoorschijn, maar vliegen ook de losse verbandjes uit het aangebroken doosje Always door het gangpad van de drukke treincoupé. Een aardig meisje tegen over mij helpt mee verzamelen.

Ik doe nóóit meer een boodschap!

verder in blogarchief »

• 
  
  
  
  
  
  
  
  

  verder naar:
  home
  waarom deze weblog?
  over de schrijver
  reageren
  dossier
  veel antwoorden
  bloggerlinks
  nieuwsbrief
  doneren?
  volg boosopdelucht.nl
  twitter
  RSS-blogs
  RSS-reacties
  RSS-twitter

  
  
• 
  
  ©2010 boosopdelucht.nl
  
  Het is belangrijk te onthouden dat de inhoud van deze weblog is bedoeld als gedachte-experiment, grap, extreem voorbeeld van een bepaald iets of resultaat van een extreme geestelijke toestand, tot de uitersten van tijdelijke of permanente krankzinnigheid en psychose.
  
  Blogs op deze weblog mogen worden overgenomen zonder voorafgaande toestemming maar met vermelding van herkomst. Wil je meer? Neem dan contact op met de schrijver.